่อยๆ ทานได้ หมิงเวยรู้สึกหิวเล็กน้อยจึงซื้อปิ่งร้านข้างทางมาทาน เจ้าของร้านเห็นนางหน้าตาดีจึงหั่นเนื้อให้เยอะเป็นพิเศษจนแม่ค้าผู้เป็นภรรยาลอบมองอยู่หลายครั้ง
นางกินอาหารอยู่ใกล้ๆ ร้านแผงลอยจนรู้สึกเบื่อ และในที่สุดเหวินหรูก็ขยับกาย นางลุกขึ้นยืนและเดินช้าๆ ไปพร้อมกับการไหลของผู้คนเมื่อผ่านถนนฉางเล่อนางก็เลือกเลี้ยวเข้าถนนสายเล็กๆ ที่อยู่ห่างออกไป
หมิงเวยเลิกคิ้ว เพราะนางเห็นว่ามีบุรุษสองสามคนเดินตามเหวินหรูเข้าไปในตรอก บางทีเหวินหรูคงรู้ตัวเพราะนางเดินเร็วขึ้นเรื่อยๆ
เมื่อเห็นว่าห่างไกลจากถนนสายหลักเหล่าอันธพาลก็ไม่คิดหลบซ่อนตัวอีกต่อไป พวกเขาไล่ตามนางไปอย่างรวดเร็ว
“น้องสาว เดินคนเดียวกลางค่ำกลางคืนไม่กลัวหรือให้พี่ชายเดินเป็นเพื่อนน้องดีหรือไม่!”
เหวินหรูกรีดร้องแล้ววิ่งหนี แต่นางเป็นเพียงเด็กสาวตัวเล็กๆ คนหนึ่งจะไปหนีบุรุษพวกนี้พ้นได้อย่างไรไม่กี่อึดใจนางก็ถูกต้อนเข้ากำแพง ตามองพวกเขาที่เดินเข้ามาใกล้
“พวกเจ้าจะทำอะไร” เหวินหรูถึงภายนอกดูเข้มแข็ง แต่ภายในจิตใจขี้ขลาดตาขาว นางตะโกนเสียงดัง “ที่นี่เมืองหลวงนะพวกเจ้ากล้าที่จะกระทำผิดงั้นหรือ”
อันธพาลที่อยู่ซ้ายมือหัวเราะ “น้องสาวพูดอะไรน่ะ พวกเรากล้ายืนหยัดเพื่อสิ่งที่ถูกต้องเห็นเจ้าอยู่ตัวคนเดียวก็กลัวจะเป็นอันตรายเลยคิดที่จะมาอยู่เป็นเพื่อนเจ้าไง”
“ใช่ๆ! เหตุใดน้องสาวไม่รู้สึกถึงน้ำใจของพวกเราเลย”
“เห็นน้ำใจของพวกข้าขนาดนี้แล้วน้
