องสาวช่วยถอดหมวกให้พวกเราชมไม่ได้หรือ” เมื่อเห็นว่าวงล้อมเล็กลงเรื่อยๆ แผ่นหลังของเหวินหรูสัมผัสกำแพงทำให้ไม่สามารถถอยหนีได้
นางเคยเรียนหมัดมวยมาผิวเผินจึงรวบรวมความกล้าวิ่งฝ่าวงล้อม แต่ก็ถูกพวกเขาต้อนกลับเข้าที่เดิมไปอย่างง่ายดาย บุรุษพวกนี้ไม่ใช่คุณหนูอ่อนแอที่ถูกนางกลั่นแกล้งเป็นประจำ
“ออกไปนะ! ออกไป!”
เสียงตะโกนของนางจะเปลี่ยนแปลงอะไรได้ คนที่อยู่หน้าสุดยกหมวกคลุมใบหน้าของนางออกไปแสงจากดวงจันทร์ทำให้พวกเขาเห็นใบหน้าของนางชัดเจน
“หวา น้องสาวงดงามจริงๆ วันนี้พวกเราโชคดีมาก!”
เมื่อเห็นบุรุษตรงหน้าเดินเข้ามาหาและกดนางไว้กับกำแพง เหวินหรูรู้สึกโชคไม่ดี นางร้องไห้ออกมา “ข้าเป็นคุณหนูจากตระกูลเฉิงเอินโหวนะ ไท่จื่อเป็นลูกพี่ลูกน้องของข้า หากพวกเจ้ากล้าแตะต้องข้าพวกเจ้าต้องถูกประหารด้วยพันมีดหมื่นแล่ห้าม้าแยกร่าง!”
อันธพาลทั้งสองกลับไม่เชื่อพวกเขาหัวเราะเสียงดัง “คิดว่าพวกเราไม่เคยผ่านโลกมาหรือ คุณหนูจากจวนโหวมีบ่าวมากมายล้อมรอบจะมาแต่งตัวเช่นนี้และเดินบนถนนคนเดียวได้อย่างไร”
“ลูกพี่ลูกน้องของไท่จื่องั้นหรือ คืนนี้พวกเราลองมาลิ้มรสการเป็นน้องเขยของไท่จื่อกันดีกว่า!” เหวินหรูร้องไห้ด้วยความกระวนกระวายใจ
เดิมทีนางเตรียมพร้อมเอาไว้แล้ว แต่เมื่อได้สัมผัสถึงความโดดเดี่ยวและไร้สิ้นหนทางถึงได้รู้ว่ามันน่ากลัวมากเพียงใด
“ออกไปนะ พวกเจ้าออกไปนะ!” เหวินหรูรู้สึกหมดหวังเมื่อรู้สึกถึงมืออันน่าขยะแข
