ยงคู่นั้นสัมผัสตัวนาง
นางเริ่มรู้สึกเสียใจว่าทำไมตนเองถึงใจร้อนเช่นนี้ ตอนที่เสียงกรีดร้องของบุรุษดังขึ้นนางยังคงจมอยู่ในอารมณ์ของตนเอง ไม่รู้ตัวเลยว่าตนเองเป็นอิสระจนกระทั่งข้อมือหลุดจากการควบคุม
“เป็นอย่างไรบ้าง” เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น เหวินหรูเงยหน้าขึ้นแล้วเห็นใบหน้าที่งดงามของคนผู้หนึ่ง
หมิงเวยเลิกคิ้วแล้วยื่นมือออกไปโบกต่อหน้านางจากนั้นพูดกับตนเอง “ตกใจจนโง่ไปแล้วหรือ ทำอย่างไรดี ช่างเถอะ ไม่สนแล้วแค่ช่วยคนได้ก็ถือว่าทำดีที่สุดแล้ว”
เมื่อนางหมุนตัวเดินจากไปเหวินรูก็ร้องไห้ออกมาแล้วคว้าแขนนาง “หมิง หมิงเวย!” ที่แท้ก็เป็นแค่เด็กสาวตัวเล็กๆ คนหนึ่ง
หมิงเวยปล่อยให้นางร้องไห้สักพักและพูดว่า “เอาล่ะ เช็ดน้ำตาซะพวกเรารีบออกไปหาเจ้าหน้าที่ลาดตระเวนกัน” เหวินหรูที่เพิ่งถูกหมิงเวยช่วยชีวิตไว้ไม่กล้าดื้อแพ่ง นางค่อยๆ หยุดร้องไห้
นางมองอันธพาลสองคนที่นอนอยู่บนพื้นหลังจากนั้นไม่นานสติของนางก็กลับมา “เจ้า เจ้าจัดการพวกเขาหรือ”
“ไม่ได้งั้นหรือ”
เหวินหรูตกตะลึง “แต่เจ้ามาจากตระกูลขุนนางฝ่ายพลเรือน”
“มาจากขุนนางฝ่ายพลเรือนแล้วเรียนต่อสู้ไม่ได้หรือ” หมิงเวยเดินนำนางออกจากตรอก เมื่อเห็นกลุ่มเจ้าหน้าที่ลาดตระเวนช่วงค่ำอยู่ไม่ไกลจึงร้องเรียก
เจ้าหน้าที่รีบเข้าไปมัดตัวคนร้ายแล้วพูดว่า “รบกวนแม่นางทั้งสองไปเป็นพยานที่ศาลด้วยขอรับ”
เหวินหรูหดตัวซ่อนตัวอยู่ข้างหลังหมิงเวยแล้วกระซิบ “ข้า ข้าให้คนที่จว
