็นความรู้สึกอย่างหนึ่ง! จำเอาไว้นะเจ้าเป็นสาวใช้ที่กัวฮูหยินเลือกให้คุณชายกัวพูดไม่เก่งแต่ภักดีต่อคุณชายมาก”
ตัวฝูพยักหน้าอย่างรวดเร็ว “บ่าวจะจำไว้เจ้าค่ะ”
คุณชายพร้อม สาวใช้พร้อม เริ่มต้นการแสดงได้
……….
ชานเมืองหยุนจิงมีความเจริญรุ่งเรืองมากกว่าเมืองธรรมดา ถนนกว้างขวาง บ้านเรือนคล้ายกันเต็มไปด้วยนักท่องเที่ยวร้านค้ามากมาย ร้านเสื้อผ้า ร้านยา ร้านอาหาร ร้านขายเครื่องทอง ร้านน้ำชา…หรือแม้กระทั่งหอคณิกา
นักท่องเที่ยวที่เดินทางมาจากแดนไกลมักไปไม่ถึงเมืองหลวงเพราะถูกดึงดูดโดยโลกที่เต็มไปด้วยสีสันแห่งนี้
วันนี้มีคุณชายวัยเยาว์ท่านหนึ่งเดินทางมาที่ชานเมือง
อายุของเขาไม่น่าเกินสิบหกสิบเจ็ดใบหน้าหล่อเหลาดูหาตัวจับได้ยาก ส่วนสาวใช้ที่ตามมาด้วยนั้นดูมีท่าทีตะกุกตะกักดูเหมือนจะเป็นเด็กที่ออกมานอกจวนเป็นครั้งแรก
สองนายบ่าวนี้ดูท่าทางแปลกแต่งกายดูดีแต่เสื้อผ้ากลับมีรอยปะ แต่ทั้งสองคนนั้นหน้าตางดงามจึงไม่รู้สึกแปลกอะไร คุณชายน้อยมองซ้ายมองขวาดูเหมือนเขาจะอยากสัมผัสไปซะทุกอย่างจนสาวใช้ต้องคอยดึงรั้งเขาไว้
เมื่อเดินผ่านหอคณิกา นางคณิกาที่ยืนอยู่ข้างถนนเพื่อเรียกแขกเห็นเขามีหน้าตาหล่อเหลาจึงคิดอยากดึงเขากลับไปด้วย แต่สาวใช้จ้องมองกลับมาด้วยสายตามาดร้ายและผลักนางคณิกาออกไป
นางคณิกาที่สามารถออกมาเรียกแขกได้นั้นแน่นอนว่าคงไม่ใช่คณิกาที่มีชื่อเสียงที่สามารถพึ่งพาตนเองได้ ที่ไหนมีลูกค้า นางก็ไปที่นั่น
ค
