ุณชายน้อยไม่เคยเจออะไรเช่นนี้มาก่อนเขาจึงทำอะไรไม่ถูกสุดท้ายเขาจึงจ่ายเงินตัดปัญหา เขาส่งเงินหยวนเป่าจำนวนห้าตำลึงให้นางคณิกา
นางคณิกาพอใจกับจำนวนเงินจึงปล่อยพวกเขาและเดินจากไป คนสมัยก่อนกล่าวว่าความมั่งคั่งไม่สามารถเปิดเผยให้ผู้อื่นรู้ได้ นกน้อยเพิ่งออกจากรังสองตัวเพิ่งแสดงความใจกว้างเช่นนี้จะไม่ถูกจับตามองได้อย่างไร คุณชายน้อยพาสาวใช้เดินเล่นต่อโดยไม่รู้ว่ามีคนจำนวนหนึ่งตามหลังพวกเขามา
หลังจากเดินเล่นไปมาสักพักก็รู้สึกหิวคุณชายน้อยจึงพาสาวใช้เข้าไปในร้านอาหาร ลูกจ้างในร้านเห็นว่าพวกเขาแต่งตัวสะดุดตาจึงรีบเข้ามาต้อนรับ
คุณชายน้อยพูดขึ้นมาว่า “ที่นี่อะไรอร่อย อะไรดีเอามาให้หมด” จากนั้นก็โยนเงินจำนวนหนึ่งให้ “นี่ค่าตอบแทน”
ลูกจ้างดีใจมาก เงินเจ็ดแปดเหรียญนี้เทียบเท่าเงินค่าจ้างของเขาสิบวันเลย!
“คุณชายโปรดรอสักครู่ข้าน้อยจะรีบไปนำมาเดี๋ยวนี้ขอรับ!”
ไม่นานอาหารเลิศรสก็ถูกส่งมาราวกับน้ำไหล ทั้งลิ้นแกะ ปูดองซีอิ๊ว ปลาผัดซีอิ๊ว นกกระทาผัดหน่อไม้…ปรนนิบัติอย่างใกล้ชิดเต็มที่
คุณชายน้อยทานข้าวด้วยความเอร็ดอร่อยและพูดคุยกับสาวใช้ว่า “ออกมาข้างนอกดีจะตาย ท่านพ่อท่านแม่มักบอกเสมอว่าเราต้องประหยัดอย่าลืมกำพืดตนเอง มีเงินแต่ไม่ใช้ชีวิตนี้จะมีความหมายอะไรล่ะ!”
สาวใช้หน้านิ่วคิ้วขมวด “คุณชายพวกเราจะกลับกันตอนไหนหรือเจ้าคะ”
“เพิ่งออกมาเองจะรีบกลับทำไมได้เดินครบรอบหยุนจิงแล้วค่อยว่ากัน!”
ทั้งสองกำ
