ลังคุยกันแล้วจู่ๆ ก็มีคนเดินมาชนเขา
“ไอหยา!” ไม่รอให้คุณชายน้อยได้พูด คนผู้นั้นก็รีบเข้ามาช่วยปัดเสื้อผ้าของเขา “ต้องขออภัยจริงๆ ไม่ระวังจนเดินชนท่านได้”
คุณชายน้อยผลักเขาออกไป “ไม่เป็นไร ไปกันเถอะ”
คนผู้นั้นยิ้มแล้วทำความเคารพให้ “ท่านช่างใจกว้างจริงๆ ขอบคุณขอรับ”
อีกฝ่ายพูดคุยด้วยความสุภาพอีกสองสามคำก็หมุนตัวเดินจากไป
แต่ในขณะที่เขาหันไปด้านข้างทันใดนั้นก็มีเสียงตะโกนขึ้นมาว่า “เดี๋ยวก่อน! ” คุณชายน้อยพลิกฝ่ามือแล้วคว้าข้อมือของเขา ฝ่ายตรงข้ามตอบสนองกลับอย่างรวดเร็ว เขาดึงมือออกทันทีแล้ววิ่งออกไป
ใครจะคิดว่าเมื่อวิ่งมาถึงประตูสาวใช้คนนั้นจู่ๆ ก็พุ่งเข้ามาไม่เห็นว่าอีกฝ่ายใช้กระบวนท่าอะไรเพียงแค่ยื่นมือออกมาผลักเขา
“ซ่า!” คนผู้นั้นชนเข้ากับโต๊ะจนอาหารสุราตกลงบนพื้น เจ้าของร้านเห็นท่าไม่ดีจึงตะโกนออกมา “พวกท่าน อย่าทะเลาะกัน!”
ผู้ใดจะไปฟังเขากันคนผู้นั้นคิดหาโอกาสวิ่งหนีไป แต่สาวใช้พุ่งพรวดเข้ามาแล้วบิดมือของเขาไว้ข้างหลังทำให้ไม่สามารถขยับได้
คุณชายน้อยเข้ามากระชากกระเป๋าเงินของตนไปจากมือของอีกฝ่ายและพูดอย่างโกรธๆ ว่า “มาขโมยเงินคุณชายอย่างข้าคงเหนื่อยที่จะมีชีวิตอยู่ต่อแล้วสินะ ตัวฝู จัดการมือของเขาซะ!”
“เจ้าค่ะคุณชาย” แล้วสาวใช้ก็บิดมือของคนผู้นั้นสุดแรง
“กรอบ…” เสียงเคลื่อนของข้อต่อดังขึ้น
“อา!” โจรกรีดร้องออกมาใบหน้าของเขาซีดทันทีและเหงื่อผุดขึ้นที่หน้าผาก เขาตะโกนออกมาว่า “กล
