นไหวอะไรบ้างหรือไม่เจ้าคะ”
“เดี๋ยว!” เหตุใดถึงกลายเป็นชักจูงให้สนใจขึ้นเรื่อยๆ ไปได้
หมิงเวยปลอบใจ “ท่านไม่ต้องกังวลไปเรื่องราวยังไม่ชัดเจน ข้าไม่ยุ่งวุ่นวายหรอกเจ้าค่ะ”
หยางชูเหล่มองนาง “หมายความว่าถ้าเรื่องราวชัดเจนแล้วท่านจะเข้าไปยุ่งงั้นหรือ”
“เหตุใดท่านถึงเข้าใจคำพูดของข้าผิดไปเช่นนี้เล่า”
“ฮะๆ” หยางชูไม่เชื่อนางเลยสักนิด
เขาพูดด้วยความจริงจังและโน้มน้าวนาง “อำนาจในเมืองหลวงมีความซับซ้อนมาก ไม่ว่าจะเป็นเจี่ยงเหวินเฟิงหรือข้าก็ยังไม่กล้าที่จะทำอะไรผลีผลามแล้วนับประสาอะไรกับท่าน”
หมิงเวยพูด “ข้ารู้ว่าพวกท่านไม่ต้องการทำอะไรผลีผลาม ข้าถึงได้มีความคิดนี้ แม่นางคนนั้นดีกับข้ามาก ข้าไม่สามารถเพิกเฉยต่อมิตรภาพนี้ได้ ท่านน่าจะรู้ แม่นางคนนั้นถูกลักพาตัวไปจะต้องพบเจอกับอะไร หากนางตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนั้นจริงๆ ชีวิตของนางคงต้องจบลง”
หยางชูเข้าใจเด็กสาววัยสิบสี่สิบห้าปีตกอยู่ในน้ำมือของโจรลักพาตัว โดยพื้นฐานแล้วมีเพียงจุดประสงค์เดียวคือถูกนำไปใช้ประโยชน์ ต่างกันตรงที่ว่าจะถูกขายให้ผู้ใด หากโชคดีก็ถูกขายไปเป็นภรรยาหรืออนุ หากโชคร้ายก็คงไปอยู่ในสถานที่สกปรก แต่ไม่ว่าจะเป็นอย่างไหนชีวิตก็พังพินาศอยู่ดี
“ถึงอย่างนั้นท่านก็ไม่จำเป็นต้องลงมือเอง คุณหนูตระกูลเหวินก็หายตัวไปเช่นกันไท่จื่อไม่นั่งดูอยู่เฉยๆ หรอก”
หมิงเวยส่ายหน้า “พึ่งพาตัวเองดีกว่าไปคาดหวังผู้อื่นเจ้าค่ะ”
นางพูดอีกว่า “ข้าเรียกท่
