…….
ตกดึก มีเงาหนึ่งบินอยู่เหนือกำแพง
“ท่านเรียกข้ามีเรื่องอันใด”
หมิงเวยที่กำลังดูดซับแสงจากดวงจันทร์พอได้ยินเสียงนางจึงลืมตาขึ้น “มีเรื่องอยากถามท่านเจ้าค่ะ”
หยางชูนั่งบนสันหลังคา “พูดมาได้เลย”
“ท่านรู้เรื่องเส้นทางการค้ามนุษย์ในเมืองหลวงมากแค่ไหนเจ้าคะ”
หยางชูชะงัก “เหตุใดจู่ๆ ท่านถึงสนใจเรื่องนี้”
หมิงเวยตอบ “เมื่อคืนเพื่อนร่วมชั้นของข้าหายตัวไป พอข้าถามเหลยหงเขาบอกว่ามีความเป็นไปได้สูงที่นางจะถูกลักพาตัว”
“อ้อ” หยางชูตอบ “ความปลอดภัยของประชาชนเป็นงานของเจ้าเมือง พวกเราหวงเฉิงซือไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยว แต่พวกเราเป็นหน่วยสืบราชการจึงพอมีติดต่อกับเหล่าคนที่อยู่ในเงามืดอยู่บ้าง ในเมืองหลวงมีโลกใต้ดินอยู่เจ้าเมืองในราชวงศ์ก่อนสามารถกวาดล้างจนเรียบได้ แต่อย่างที่ท่านเข้าใจการที่จะทำเรื่องนี้ได้ต้องมีผู้คอยสนับสนุนอยู่เบื้องหลัง ต้องมีผลประโยชน์ร่วมกันส่งข้อความกันลับๆ ทำให้ยากที่จะตัดรากถอนโคน”
“พูดเช่นนี้หมายความว่าท่านรู้ว่าจะเข้าไปในโลกใต้ดินนี้อย่างไรใช่หรือไม่เจ้าคะ”
หยางชูมองนางอย่างระแวดระวัง “ท่านคิดจะทำอะไร อย่าคิดยุ่งเกี่ยวจะดีกว่า! มันอันตรายมาก”
เพื่อปัดเป่าความคิดของนางเขาจึงบอกไปว่า “เมื่อคืนเกาฮ่วนพาคนไปค้นหาหลุมนั้นแล้วและพบว่ามันเชื่อมต่อกับทางน้ำใต้ดิน”
ไม่คิดว่าเขาจะพูดเรื่องนี้หมิงเวยยิ่งรู้สึกสนใจ “หมายความว่ามันกลายเป็นเรื่องเดียวกัน ทางฝั่งใต้เท้าเจี่ยงมีการเคลื่อ
