่เจอในตอนนี้ ความเป็นไปได้ที่จะจมน้ำตายมีน้อยใช่หรือไม่”
เหลยหงพยักหน้า “สระฉางเล่อมีขนาดใหญ่เช่นนี้ความเป็นไปได้ที่จะตกหล่นมีน้อยขอรับ”
“ข้าได้ยินว่าเมื่อคืนมีคนอาศัยโอกาสที่เกิดความวุ่นวายลักพาตัวคน…”
เหลยหงมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวังและลดเสียงลง “แม่นางหมิง ข้าน้อยจะไม่ปิดบังท่านความเป็นไปได้ที่พวกนางจะถูกลักพาตัวมีสูงมาก ทุกๆ ปีในเมืองหลวงจะมีคนหายไปจำนวนไม่น้อยโดยเฉพาะเด็กสาว ในบรรดาผู้ที่สูญหายในครั้งนี้มีญาติของไท่จื่อด้วย เกาฮ่วนกำลังนำคนไปตรวจค้นทุกบ้าน แต่ท่านก็ทราบดี เมืองหลวงใหญ่เช่นนี้ยากที่จะหาเจอ”
หมิงเวยพยักหน้า “ข้าเข้าใจแล้วขอบคุณท่านมาก”
เหลยหงยิ้ม “แม่นางหมิงไม่ต้องเกรงใจหากมีเรื่องอะไรถามข้าน้อยได้เลยขอรับ” เมื่อบอกลาเหลยหงแล้วทั้งสามคนก็กลับมาที่ถนน
จี้เสียวอู่ตอบ “ในเมื่อทางการกำลังตรวจสอบอยู่ พวกเราก็ไม่จำเป็นแล้วใช่หรือไม่”
หมิงเวยซื้อถังเหรินให้คนละอันและทานไปพลางตอบไปว่า “เรื่องตรวจสอบพวกเราเทียบกับทางการไม่ได้หรอก แต่ลองทำเรื่องอื่นได้”
“ทำเรื่องอะไร” หมิงเวยหันหน้ามองไปที่ประตูเมืองที่สูงตระหง่านในระยะไกล “หากถูกลักพาตัวไปละก็คนพวกนั้นน่าจะยังไม่ออกไปจากเมืองหลวง” หมิงเวยมองเขาอย่างจริงจัง
จี้เสียวอู่ถูกนางจ้องก็รู้สึกอึดอัด “ทำไมหรือ”
หมิงเวยยิ้ม “พี่ห้าคงเข้าใจดี!”
จี้เสียวอู่หันหน้าไปทางอื่นแล้วพึมพำ “เจ้าเห็นข้าเป็นขยะจริงๆ สินะ”
“จะเป็นเช่นนั้นได้อย่
