าหลอกใครก็ได้แต่หลอกญาติตนเองไม่ได้! ท่านวางใจเถอะ หากทำไม่ได้ข้าไม่ปล่อยท่านไปแน่” ได้ยินเช่นนั้นจี้เสียวอู่ก็วางใจแล้วทั้งสามคนก็เดินทางกลับจวน
เมื่อกลับมาถึงจวนก็เห็นรถม้าคันใหญ่จอดอยู่ตรงซอยทางเข้า ตัวฝูเมื่อเห็นเข้าก็ดีใจ นางวิ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว “แม่นม! พวกท่านมาถึงแล้ว”
ม่านถูกเปิดออกหากไม่ใช่พวกแม่นมถงแล้วจะเป็นผู้ใดได้
“ตัวฝู!” เมื่อเห็นหมิงเวยแม่นมถงก็น้ำตาไหล “คุณหนูในที่สุดก็ได้พบท่าน!”
หมิงเวยดีใจมากนางเดินมารับแม่นมถงและคนอื่นๆ กลับจวน แม่นมถงและคนอื่นๆ เดินทางช้ากว่าหมิงเวยหนึ่งเดือน
หมิงเวยบอกกับปิงซินและซู่เจี๋ยไปแล้วว่าสัมภาระขนมาไม่ต้องเยอะที่สำคัญต้องเดินทางช้าๆ ไม่ให้แม่นมถงต้องเหนื่อย แต่แม่นมถงกลับเสียดายทิ้งไม่ลง อันนี้ก็อยากเอาไปอันนู้นก็อยากเอาไปเก็บไปเก็บมาสุดท้ายต้องใช้รถม้าหลายคัน
หากสัมภาระเยอะจำนวนคนต้องมากตาม ดังนั้นจึงเลือกสาวใช้ที่น่าเชื่อถือในสวนอวี๋ฟางและส่วนคนที่เหลือก็เลิกจ้างไป งานนี้ค่อนข้างซับซ้อนกว่าจะจัดการเสร็จก็ใช้เวลาถึงหนึ่งเดือน ซู่เจี๋ยกับปิงซินจำคำพูดของหมิงเวยได้ว่าให้ค่อยๆ เดินทางเลยเพิ่งมาถึงเอาตอนนี้
“แม่นม ห้องของพวกท่านจัดเสร็จเรียบร้อยแล้วอาจเก่ากว่าจวนของข้าสักหน่อย แต่สะดวกสบายแน่นอนท่านเข้ามาดูสิว่าชอบหรือไม่”
แม่นมถงยิ้ม “ขอแค่ได้อยู่กับคุณหนูไม่ว่าที่ไหนบ่าวก็ชอบหมดเจ้าค่ะ”
เมื่อเข้าไปในจวนตระกูลจี้แล้วได้พบกับจี้ฮู
