กังวลไปเลย มีคนมากมายกำลังตามหาอยู่จะต้องหานางเจอแน่” การเรียนในวันนี้สับสนมึนงงมาก
คาบเรียนกู่ฉินตอนบ่ายหมิงเวยไม่ได้เข้าเรียนนางกระโดดข้ามกำแพงที่เก่าแล้วเห็นจี้เสียวอู่นอนหลับอยู่ใต้ต้นไม้
“ตื่นๆ!”
จี้เสียวอู่ถูกนางปลุกจนตื่นเขาแปลกใจ “เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร”
“ข้าไม่เข้าเรียนคาบบ่ายพวกเราไปกันเถอะ”
จี้เสียวอู่ลูบหัว “เจ้าไม่เข้าเรียนแล้วจะไปไหน หากกลับจวนท่านแม่ต้องตีข้าแน่”
“ตามหาคน”
“อะไรนะ” หมิงเวยอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟังคร่าวๆ
จี้เสียวอู่ยกมือแตะคาง “ความเป็นไปได้ที่จะจมน้ำมีน้อยมากเพราะต้องเป็นคนที่อยู่ริมน้ำเท่านั้นถึงจะถูกเบียดจนจมน้ำได้เพื่อนของเจ้าออกมาจากจุ้ยเก๋อโหลวซึ่งห่างจากน้ำพอควร!”
“ข้าเองก็คิดเช่นนั้นเลยคิดที่จะไปตามหาคน”
“เจ้าจะหาอย่างไร” จี้เสียวอู่ส่ายหน้า “เมื่อคืนเกิดความโกลาหลเช่นนั้นมีความเป็นไปได้ว่าจะถูกคนจับตัวไป คนลักพาตัวเหล่านี้ล้วนมีองค์กรอยู่เบื้องหลัง โยกย้ายไปทั่ว เจ้าจะไปหาพวกเขาที่ไหน”
หมิงเวยตอบ “ข้าไม่ได้ถามความเห็นเจ้า แค่ถามเจ้าว่าต้องการไปด้วยหรือไม่ แต่อย่างไรข้าก็จะไปหากเจ้าไม่ไปด้วยก็นอนต่อไปเถิด”
“….” จี้เสียวอู่เบะปาก “หากข้าไม่กลับไปกับเจ้าท่านแม่ตีข้าแน่”
“ถ้าเช่นนั้นก็อย่าพูดไร้สาระ ไปกันเถอะ!” ทั้งสองคนปีนกำแพงออกจากสถานศึกษา จากนั้นก็เรียกตัวฝูแล้วไปที่สระฉางเล่อด้วยกัน
………………
