คนหนึ่งเรียกนาง “หมิงเวย!”
เมื่อเห็นหมิงเวยเข้ามาเด็กสาวที่ไปสระฉางเล่อด้วยกันเมื่อคืนก็เข้ามาล้อมรอบนาง ต่างคนต่างแย่งกันพูด “เจ้าไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว”
“ทำไมจู่ๆ เมื่อคืนหายตัวไปล่ะพวกเรากลัวแทบแย่”
“ใช่ แม้แต่พี่ชายของเจ้าก็ไม่เห็นพวกเราคิดว่าพวกเจ้าพลัดหลงไปอีกคนแล้ว!”
“อีกคนงั้นหรือ” หมิงเวยสะดุดใจกับคำพูดนั้น เด็กสาวหลายคนเงียบในเวลาเดียวกัน
“เกิดอะไรขึ้น” หมิงเวยถาม
นักเรียนหญิงที่ชื่อฟางจิ่นผิงตอบ “เจ้าไม่รู้หรือเมื่อวานจู่ๆ ก็มีอสูรน้ำปรากฏตัว เกิดความโกลาหลมากมีคนหายไปสองสามคน…”
“หายไป…” นางกวาดตามอง “เว่ยเสี่ยวอันล่ะ”
สีหน้าทุกคนเหมือนจะร้องไห้ “พวกเราหานางไม่เจอ” หมิงเวยใจสั่น
“ทำไมถึงไม่เจอล่ะ เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นงั้นหรือ”
ฟางจิ่นผิงสนิทกับเว่ยเสี่ยวอันนางตอบไปว่า “เมื่อคืนอสูรน้ำออกมาก่อกวน ที่สระฉางเล่อวุ่นวายมาก ตอนที่พวกเราออกมาก็ถูกเบียดจนแออัดแล้วเสี่ยวอันก็หายไป…คนตระกูลเว่ยตามหาอยู่นานแต่ก็ไม่พบไม่รู้ว่าถูกดึงลงไปในน้ำหรือไม่”
“ใช่ ได้ยินว่าเมื่อคืนมีคนจมน้ำและถูกเหยียบตายไปไม่น้อย”
“ได้ยินว่าเหวินหรูก็หายไปเหมือนกัน คนตระกูลเหวินกำลังตามหาอยู่ พวกเจ้าก็เห็นว่าวันนี้เหวินอิงก็ไม่มาเข้าเรียน”
หมิงเวยเลิกคิ้ว “เรื่องนี้รายงานกับทางการหรือยัง”
“แน่นอนว่ารายงานแล้ว” ฟางจิ่นผิงตอบ “ได้ยินว่าทางการกำลังตามหาศพที่ลอยน้ำ ข้ากลัวว่าเสี่ยวอันนาง…”
หมิงเวยกล่าวปลอบนาง “อย่า
