งท่านอาจารย์ ท่านให้ข้ามาเมืองหลวงเพื่อดูท่าน หากมีอะไรไม่ดีเกิดขึ้นข้าในฐานะศิษย์พี่ไม่ยุ่งคงไม่ได้ ข้าแค่เชื่อฟังคำสั่งของอาจารย์ท่านจะยอมรับหรือไม่ข้าไม่สนใจ“
หยางชูกำลังรินชาได้ยินที่อีกฝ่ายพูดเมื่อครู่เขาก็ชะงัก “ท่านว่าอะไรนะเขาเสียแล้วงั้นหรือ”
หนิงซิวพยักหน้า “ท่านอาจารย์จากไปเมื่อปีก่อนข้าเลยมาที่เมืองหลวง”
เห็นอีกฝ่ายก้มหน้าหนิงซิวเลยพูดอีกว่า “ท่านไม่ต้องเสียใจหรอกท่านอาจารย์จากโลกนี้ไปเป็นการเวียนว่ายตายเกิดเป็นสัจธรรมของชีวิต”
หยางชูเม้มปาก “ผู้ใดเสียใจกันข้าอยู่กับเขาเพียงไม่กี่เดือน ผ่านไปตั้งสิบปีข้าลืมไปแล้วว่าเขาหน้าตาเป็นอย่างไร”
หนิงซิวพยักหน้า “ไม่เสียใจก็ดี” แล้วพูดอีกว่า “ท่านอาจารย์บอกว่าหากตอนนั้นท่านตามเขาไปเรื่องทุกอย่างคงไม่เกิดขึ้น แต่ท่านเลือกที่จะไม่ไป ยังอยู่ในโลกโลกีย์นี้ การติดต่อกับท่านจะเป็นการไม่ดีต่อพวกเราทั้งสองฝ่ายข้าถึงได้เพิ่งมาหาท่านในตอนนี้”
หยางชูพูดเสียงเบา “ผู้ใดต้องการให้เขาสนล่ะ”
หนิงซิวมองเขาเงียบๆ “ก่อนหน้านี้ที่สระฉางเล่อท่านสามารถเพิกเฉยไปได้ แต่ท่านก้าวออกไปอย่างกล้าหาญแสดงให้เห็นว่าเนื้อแท้ของท่านเป็นคนดี หลายปีมานี้ วรยุทธ์ของท่านไม่ได้ถูกทิ้งไปไหนไม่ถือว่าเป็นการดูถูกอาจารย์”
“ฮึ!”
“สาวใช้พวกนั้นเข้ามาหลังการจากไปขององค์หญิงใหญ่และโป๋วหลิงโหวงั้นหรือ ดูเหมือนว่าท่านจะใช้ชีวิตไร้สาระไปวันๆ จริงๆ”
“ท่านหยุดพูดว่าไร้สาระได้แล้ว!
