ิงยิ้ม “คนที่มากับคุณชายนอกจากแม่นางหมิงแล้วจะมีผู้ใดได้อีก”
“….” วิธีจำคนวิธีนี้ช่างร้ายกาจเสียจริง
หมิงเวยไม่สนใจคำตอบก่อนหน้าและเอ่ยถามต่อ “ศาลต้าหลี่ดูแลเรื่องนี้ด้วยหรือเจ้าคะ”
เหลยหงที่เพิ่งกลับจากอุโมงค์ใต้สะพานพูดด้วยรอยยิ้ม “แม่นางหมิงคงไม่ทราบว่าใต้เท้าได้ย้ายไปประจำตำแหน่งจิงเจ้าอิ่ง[1]แล้ว”
จิงเจ้าอิ่ง เป็นตำแหน่งเจ้ากรมการพระนครซึ่งมีตำแหน่งสูงกว่าท่านเจ้าเมือง สถานะก็มีความสำคัญมากกว่าหากมีประวัติในตำแหน่งนี้ส่วนใหญ่มักจะได้เลื่อนขั้นในภายหลัง
“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เป็นเพราะข้าไม่ทราบมาก่อนจึงไม่ได้แสดงความยินดีกับใต้เท้าด้วย”
เจี่ยงเหวินเฟิงโบกมือแล้วถามเรื่องสำคัญกับนาง “ตามที่แม่นางหมิงดูมา อสูรน้ำตัวนี้อันตรายมากหรือไม่”
หมิงเวยตอบ “หากอยู่ห่างจากน้ำไม่ว่ามันจะมีความสามารถมากแค่ไหนก็คงสำแดงออกมาไม่ได้ใต้เท้าจัดการได้ตามสบายเลยเจ้าค่ะ”
เจี่ยงเหวินเฟิงทำสีหน้าเข้าใจและเรียกเหลยหงให้มาจัดการกับอสูรน้ำ
เกาฮ่วนตอบ “ครั้งนี้สามารถจับอสูรน้ำได้อย่างราบรื่นเป็นเพราะได้รับความช่วยเหลือจากวีรบุรุษสองท่านนี้ขอรับ” แล้วเขาก็แนะนำจวินโม่หลี และหนิงซิวให้กับเจี่ยงเหวินเฟิง
เจี่ยงเหวินเฟิงเดินไปขอบคุณพวกเขาด้วยตนเอง
หนิงซิวตอบ “ออกแรงเหมือนแค่ยกมือมิบังอาจให้ใต้เท้าขอบคุณหรอกขอรับ”
จวินโม่หลีรู้สึกแปลกๆ เขาเห็นเจี่ยงเหวินเฟิงเดินเข้ามาแล้วหยางชูและหมิงเวยเดินเข้าไปทักทาย ดูเหมือนพ
