วกเขาจะรู้จักกันมาก่อน เขาคิดในใจไม่แปลกใจเลยที่กองทหารรักษาพระองค์จะไม่ทุกข์ร้อนอะไรกับผู้สืบทอดเสวียนตูกวัน แต่ก็ยังคงให้ความเคารพพวกเขาอยู่
เขายังคงเป็นตัวของตัวเอง และทำความเคารพกลับไป “ในเมื่อจับอสูรน้ำได้แล้วถ้าเช่นนั้นข้าขอตัวก่อนขอรับ” เขากล่าว จากนั้นเจี่ยงเหวินเฟิงก็กล่าวขอบคุณอีกครั้งและส่งเขาเดินทางกลับอย่างสุภาพ
จวินโม่หลีจากไปแล้ว หนิงซิวก็ไม่มีความจำเป็นที่ต้องอยู่ต่อเขาขอตัวลาเช่นกัน
หยางชูถาม “ใต้เท้าเจี่ยง พวกเราสามารถดูอยู่ข้างๆ ได้หรือไม่”
เจี่ยงเหวินเฟิงยิ้ม “พบอสูรน้ำขึ้นในแม่น้ำอวี่ไต้หากไม่ให้คุณชายเข้ามาดู เกิดฝ่าบาทถามขึ้นมาแล้วจะตอบว่าอย่างไรกันเล่า”
หยางชูแค่ถามเพื่อความสนุกก็เท่านั้น แม่น้ำอวี่ไต้ล้อมรอบพระราชวังถึงเขาไม่เข้ามาดู อย่างไรเสียหวงเฉิงซือก็ต้องเข้ามาสอบถามอยู่แล้ว
ตี๋ฝานเดินเข้ามารายงาน “ใต้เท้า พวกเราเตรียมการเสร็จเรียบร้อยแล้วขอรับ สามารถลงไปยังอุโมงค์ใต้สะพานได้เลยขอรับ”
ก่อนลงไปยังอุโมงค์ใต้สะพานหมิงเวยเดินเข้าไปถามจี้เสียวอู่ว่า “พี่ห้า ข้าเกรงว่าคงอีกสักพักกว่าจะกลับไปได้ท่านจะกลับไปก่อนหรือไม่”
จี้เสียวอู่ส่ายหน้า “ไม่ได้หรอก ข้ารับปากท่านแม่แล้วว่าจะพาเจ้ากลับไปอย่างปลอดภัย หากข้ากลับไปแล้วทิ้งเจ้าไว้ที่นี่ข้าคงถูกท่านแม่ตีตายแน่”
หมิงเวยคิดตามก็เห็นด้วยจึงบอกไปว่า “ถ้าเช่นนั้นท่านรออยู่ตรงนี้ได้หรือไม่ ข้าจะลงไปดูข้างใต้ก่อน หากไม่
