อนเจ้าค่ะ!” หมิงเวยเปลี่ยนเสียงเล็กน้อยแล้วพูด “ในเมื่อเป็นรังของมันหากลงน้ำไปย่อมอันตรายแน่ พวกท่านจะไม่เตรียมตัวก่อนลงไปเลยหรือ”
“ต้องเตรียมตัวอะไรอีก” จวินโม่หลีเอ่ยอย่างไม่พอใจ “หากปล่อยนานไปกว่านี้แล้วมันหนีไปจะทำอย่างไร” หนิงซิวไม่พูดอะไรเขาทำเพียงแค่มองหมิงเวย
หมิงเวยพูดต่อ “ที่นี่มืดเพียงนี้ลงน้ำไปทุกอย่างก็ทึมทึบไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะช่วยเหลือหากเกิดอุบัติเหตุขึ้น พวกเรามาจับอสูรน้ำไม่ใช่จะส่งตนเองไปตายเสียหน่อย”
หนิงซิวถาม “แล้วแม่นางมีความเห็นว่าอย่างไร”
หมิงเวยเงยหน้ามองไกลออกไป “รออีกสักประเดี๋ยว กำลังเสริมกำลังมาเจ้าค่ะ” ดวงไฟกำลังใกล้เข้ามามากขึ้น เห็นเกาฮ่วนนำคนไล่ตามมา
เมื่อเห็นพวกนางยังอยู่ดีไม่เป็นอะไรเขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก “อสูรน้ำล่ะขอรับ”
“อยู่ใต้สะพาน” หยางชูมองเลยไปยังด้านหลังของอีกฝ่าย “มีคนเยอะมากหรือไม่”
เกาฮ่วนตอบ “ข้าน้อยส่งคนไปแจ้งกองทหารรักษาพระองค์ พวกเขาจึงรีบเดินทางมาทันทีขอรับ” เขาพูดกับหยางชูแต่คนที่เขามองกลับเป็นหมิงเวย “คุณชายสามต่อไปทำอย่างไรดีขอรับ”
หยางชูหันศีรษะชำเลืองมอง “รอคนมาถึงแล้วค่อยคุยกันอีกที”
เมื่อกองทหารรักษาพระองค์มาถึงพวกหมิงเวยทั้งสี่คนจึงขึ้นจากเรือเล็ก
จี้เสียวอู่ไม่ได้พูดอะไรสักคำในตลอดการเดินทาง วันนี้ริมฝีปากของเขาซีดและสั่นด้วยความหนาวเย็น
ตัวฝูถามอย่างเป็นห่วง “คุณชายห้าหนาวมากหรือไม่เจ้าคะให้บ่าวนำเสื้อคลุมให้ท่านด
