ละเกาฮ่วน
หมิงเวยยิ้ม “ข้าจะคอยช่วยพวกท่านอยู่บนฝั่งนะเจ้าคะ”
จวินโม่หลีเม้มปากอยู่บนฝั่งจะช่วยอะไรได้ แค่สตรีคนเดียวเขาไม่เคยคาดหวังอะไรอยู่แล้ว
หยางชูยืมกระบี่ของตี๋ฝาน “ข้าไปล่ะ” แล้วเขาก็กระโดดลงไป
เกาฮ่วนรีบตามลงไปอย่างรวดเร็ว หนิงซิวตามลงไปโดยไม่พูดอะไรออกมาสักคำ จวินโม่หลีไม่มีทางเลือกจำเป็นต้องทิ้งมาดลงและกระโดดตามลงไป
ทางด้านตี๋ฝานได้เลือกคนที่ว่ายน้ำเป็นออกมาแล้วถาม “แม่นางหมิงต้องทำอะไรต่อไปหรือขอรับ”
“แบ่งกลุ่มปิดล้อมแม่น้ำ” หมิงเวยพูด “พวกเขามีสี่คนก็เพียงพอที่จะจัดการกับอสูรน้ำแล้ว อย่าปล่อยให้มันหนีไปได้ก็พอ”
“ขอรับ”
ตี๋ฝานสั่งทหารและแบ่งพวกเขาออกเป็นหลายๆ กลุ่ม แต่ละคนถือตาข่ายจับปลายืนล้อมทั้งสองฝั่งของแม่น้ำไว้
ภายใต้แสงคบเพลิง สังเกตเห็นคลื่นใต้สะพานที่รุนแรง
พวกเขาเริ่มลงมือกันแล้ว…
หมิงเวยมองไปที่เงาใต้สะพานแล้วพูดกับตัวฝู “หยินชี่ของอสูรน้ำตัวนี้แรงมาก น่าจะกินซากศพไปไม่น้อย ถ้าเป็นเช่นนี้ส่วนใหญ่จะเป็นพันธุ์ต่างถิ่นซึ่งจะดุร้ายมาก ต่อไปถ้าเจออสูรเช่นนี้ไม่ต้องคิดมากให้เจ้าฆ่าได้เลย” ตัวฝูรับคำ
เสียง ‘เจิง’ ดังมาจากในน้ำเป็นหนิงซิวที่ลงมือ เสียงกู่ฉินของเขาทรงพลังมากและคลื่นก็หมุนเร็วขึ้น
หมิงเวยหยิบขลุ่ยที่เหน็บเอาไว้ตรงหลังเอวออกมาจรดริมฝีปาก
“วู…” เสียงขลุ่ยไร้ทำนองเป็นเสียงเรียบๆ ธรรมดา คลื่นเสียงถูกส่งไปยังใต้น้ำประสานกันกับเสียงกู่ฉินของหนิงซิว
“เจิง…” เ
