สียงกู่ฉินดูเหมือนจะขยายใหญ่ขึ้น
หมิงเวยฟังเงียบๆ
เสียงกู่ฉินที่ดังออกมา นางได้นำเสียงขลุ่ยไปประสานเข้าด้วยกัน คลื่นเสียงไม่ได้สลายไปเป็นเวลานานแต่กลับวนอยู่บนผิวน้ำอย่างช้าๆ แล้วกระแสน้ำวนก็ปรากฏขึ้นที่อุโมงค์ใต้สะพาน
“เจิงๆ!”
“วู…” กระแสน้ำวนเริ่มใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ คลื่นซัดเร็วมากยิ่งขึ้น
ทันใดนั้นก็มีเลือดกระเซ็นออกมา หมิงเวยหันหน้าไปตะโกน “ระวัง! อสูรน้ำกำลังจะหนี”
ตี๋ฝานตะโกน “เร็วเข้า! เตรียมสกัดกั้น”
“ขอรับ!” สิ้นเสียงนั้นก็เห็นว่ามีคลื่นน้ำพุ่งออกมาจากอุโมงค์ใต้สะพาน
“เคร้งๆๆ!” เสียงแหลมบาดหูของฆ้องดังขึ้นหลายรอบทำให้อสูรน้ำตกใจกลัวแล้วหันหนีไปทางอื่น
หยางชูกระโดดขึ้นจากน้ำ เขาตวัดกระบี่ไปมาไม่หยุดโดยหันกระบี่ไปในมุมที่แปลกออกไปแล้วเฉือนเข้าที่หัวของอสูรน้ำครั้งแล้วครั้งเล่าจนเกิดแผล
หนิงซิวจับสายกู่ฉินค้างไว้แล้วมองเขา
อสูรน้ำไม่ได้หนีไปไกลเนื่องจากอาการบาดเจ็บ อีกด้านยังมีการซุ่มโจมตีอีก เสียงฆ้องดังขึ้นอีกครั้ง เมื่อตาข่ายจับปลาเคลื่อนเข้ามาใกล้มันจึงหนีไปอีกทาง
เป็นเช่นนี้ซ้ำไปซ้ำมาจนวงล้อมเริ่มแคบลง
นอกจากนี้พวกหยางชูทั้งสี่คนยังคอยสร้างบาดแผลให้มันเป็นครั้งคราวจนอสูรน้ำเริ่มอ่อนแรงลง และในที่สุดก็เข้าไปติดในตาข่ายจับปลา
ตี๋ฝานสั่งผู้ใต้บังคับบัญชาทันที ตาข่ายจับปลาก็ถูกห่อหุ้มไว้เป็นชั้นๆ เพื่อดักจับอสูรน้ำ และลากขึ้นฝั่ง
หยางชูถูจมูกเขาบิดเสื้อผ้าที่เปียกชื้นไปหมดและสั่
