ม้ไผ่อย่างจนใจ “ได้ๆ ข้าจะไปจับเดี๋ยวนี้”
ตัวฝูรีบส่งกล่องเล็กๆ ไปให้ “คุณชายห้าเจ้าคะ จับมาให้คุณหนูหนึ่งตัวด้วยเจ้าค่ะ”
จี้เสียวอู่เม้มปากและรับมันมาอย่างไม่เต็มใจ ในใจเขาคิดว่าคนอย่างนาง แม้กล่องจะมีใยแมงมุมอยู่เต็มแต่คงร้อยได้ไม่ไหวแน่
ผ่านไปไม่นานจี้เสียวอู่จับแมงมุมกลับมาได้สองตัว ตัวหนึ่งใส่ไว้ในกล่องส่งให้หมิงเวย อีกตัวเอาไว้แกล้ง โดยแสร้งว่ามันคลานเข้าไปในถาดผลไม้แล้วครอบครัวก็แบ่งผลไม้ทานกันอย่างมีความสุข
เมื่อทานไปได้สักพักบ่าวก็เข้ามารายงานว่ามีคนมาหาลูกพี่ลูกน้องหญิงของตน เป็นเว่ยเสี่ยวอันและคนอื่นๆ มาชวนหมิงเวยออกไปเดินเล่น
หมิงเวยไม่ได้อยากไป แต่จี้ฮูหยินกลับดูมีความสุขมาก “เด็กสาวก็ควรไปเล่ยกับเด็กสาวด้วยกัน ไปเถอะๆ!” แล้วนางก็เรียกจี้เสียวอู่ “เจ้าไปเป็นเพื่อนน้องหน่อย ตอนเย็นคนเยอะมากมายต้องดูแลนางให้ดีๆ”
เมื่อมีเหตุผลให้ออกไปข้างนอกจี้เสียวอู่ดีใจมาก “เข้าใจแล้วขอรับ รับรองว่าน้องหญิงจะกลับมาอย่างปลอดภัย” จี้เสียวอู่เดินไปเป็นเพื่อนพวกนางจนถึงปากซอย แล้วก็พบเข้ากับกลุ่มเพื่อนของเขาพอดี
พวกเขาล้วนเป็นลูกหลานของขุนนางระดับสูงในกลุ่มนั้นมีเด็กสาวบางคนที่รู้จักกับหมิงเวยแล้วยังมีญาติห่างๆ ของพวกเขาด้วย ทั้งสองกลุ่มก็มารวมกันเป็นกลุ่มเดียวแล้วเดินไปด้วยกันอย่างคึกคัก
เว่ยเสี่ยวอันพูดขึ้นว่า “พวกเราไปที่สระฉางเล่อกันที่นั่นดูคึกคักมาก!”
ทางด้านจี้เสียวอู่กับคุณชายเหล่า
