มาก
หมิงเวยอดไม่ได้ที่จะนึกถึงหลายปีต่อมา นางเคยชมงานอันยิ่งใหญ่ที่สระฉางเล่อ น่าเสียดายที่อีกไม่กี่ปีต่อมาอาณาจักรก็ล่มสลายเหลือเพียงความย่อยยับ
อย่างไรก็ตามประวัติศาสตร์ยังต้องดำเนินต่อไป
เหล่าเด็กหนุ่มเด็กสาวหัวเราะกันสนุกสนานทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงฝีเท้าจากนอกประตูมีคนพูดออกมาด้วยความตื่นเต้น “นั่นไท่จื่อ ไท่จื่อจริงๆ ด้วย”
“แน่นอน คนที่ทำให้คุณชายจวนเฉิงเอินโหวให้ความเคารพได้ไม่ใช่ไท่จื่อแล้วจะเป็นผู้ใดกัน”
หมิงเวยมองเห็นผ่านๆ แล้วคนกลุ่มนั้นก็เดินผ่านพวกเขาไปยังที่นั่งพิเศษด้านข้าง มีเสียงอันคุ้นเคยดังขึ้นในกลุ่มคนพวกนั้น “เปี่ยวเกอ ลี่จือเกา[2]ของเจ๋อกุ้ยโหลวแห่งนี้อร่อยมากหาทานที่อื่นไม่ได้”
จากนั้นเสียงอันอบอุ่นของบุรุษดังขึ้น “น้องหญิงบอกอร่อยถ้าอย่างนั้นคงต้องลองเสียแล้ว”
หมิงเวยยังไม่ทันได้พูดอะไรเว่ยเสี่ยวอันก็ทำหน้าเหมือนเห็นผี “นั่นเสียงของคุณหนูสามตระกูลเหวินใช่หรือไม่”
คุณหนูคนอื่นพูด “คุณหนูสามตระกูลเหวินผู้นี้ต่อหน้าพวกเราทั้งเย่อหยิ่งทั้งไม่สนใจไยดีไม่คิดเลยว่าจะเป็นเช่นนี้…” เสียงเมื่อครู่นี้ช่างไพเราะเสียเหลือเกิน!
อีกคนแสดงสีหน้าดูถูก “เมื่อครู่พวกเจ้าไม่ได้ยินหรือ ลูกพี่ลูกน้องของนางคือไท่จื่อ ต่อหน้าไท่จื่อนางจะปฏิบัติตัวเหมือนตอนอยู่กับพวกเราได้อย่างไร” คนอื่นได้ฟังก็พยักหน้าเห็นด้วย
จู่ๆ ก็ได้พบไท่จื่อเช่นนี้เลยหรือหมิงเวยถอนหายใจ นี่คงเป็นสิ่งที่สวรรค์ลิข
