ยนเสื้อผ้าแล้วออกไปหาตัวฝูพบว่าร่างกายของตัวฝูนั้นสกปรก ผมเผ้ายุ่งเหยิง
“เจ้ากลิ้งบนพื้นไปกี่รอบหรือ”
“คุณหนู…” ตัวฝูดูขี้ขลาด
“พูดมาเถอะ” ตัวฝูเกือบจะร้องไห้ “บ่าวทำให้คุณหนูเดือดร้อน บ่าว บ่าวจัดการสาวใช้ของคุณหนูพวกนั้นแล้วเจ้าค่ะ…”
หมิงเวยจับคางอีกฝ่ายที่อีกนิดก็จะชิดอกขึ้นแล้วถามออกไป “เจ้าคงไม่จัดการพวกนางโดยไม่มีเหตุผล พวกนางตีเจ้าใช่หรือไม่” ตัวฝูพยักหน้าทั้งน้ำตา
หมิงเวยถอนหายใจแล้วลูบหัวนาง “เอาล่ะ ข้ารู้แล้วพวกเรากลับกันเถอะ”
ตัวฝูตกใจ “คุณหนู ไม่ ไม่เป็นไรใช่หรือไม่เจ้าคะ”
“อืม” หมิงเวยชม “เจ้าจัดการได้ดีแล้ว” แล้วหมิงเวยก็พบจี้เสียวอู่ที่ประตูสถานศึกษา ทั้งสองพาตัวฝูกลับบ้านอย่างเชื่องช้า
“กลับมาแล้วขอรับ” จี้เสียวอู่ผลักประตูอย่างอ่อนแรง
จี้ฮูหยินที่กำลังสั่งให้ย้ายกระถางดอกไม้เจียดเวลาหันมามองพวกเขาแล้วนางก็จ้องจี้เสียวอู่ด้วยแววตาดุร้าย
“จี้เสียวอู่! เจ้าไปทะเลาะกับผู้อื่นมาอีกแล้วหรือ”
จี้เสียวอู่ตบเสื้อผ้าที่สกปรกของตนอย่างใจเย็น “เปล่านะขอรับ! แค่ฝุ่นเล็กน้อยเท่านั้น”
“ยังจะมาเล่นลิ้นอีก!” จี้ฮูหยินคว้าคอเสื้อเขา “นี่คืออะไร เลือดของผู้ใดกัน”
จี้เสียวอู่ก้มลงมองแล้วรู้สึกว่าท่าไม่ดีแล้ว นี่คือเลือดกำเดาของจ้าวต้าที่เปื้อนโดยไม่ตั้งใจ! ขณะที่สมองยังงุนงงเขาก็โพล่งออกไปว่า “ข้าไม่ได้ทะเลาะอยู่คนเดียวนะ น้องหญิงก็มีเรื่องทะเลาะตบตีด้วย!”
จี้ฮูหยินเหลือบมองเสื้อผ้าที
