หมิงเวยไม่คิดว่าสถานศึกษาที่ท่านป้าพานางมาจะเป็นสถานศึกษาหมิงเฉิง
สถานศึกษาแห่งนี้สร้างโดยองค์หญิงหมิงเฉิง เจ็ดสิบปีผ่านไปที่นี่ยังคงมีชื่อเสียง หลังการสิ้นพระชนม์ขององค์หญิงหมิงเฉิง สถานศึกษาแห่งนี้สะใภ้ของท่านก็ได้เข้ามารับช่วงต่อ
แน่นอนว่าเป็นไปไม่ได้ที่โป๋วหลิงโหวฮูหยินจะมาดูแลสถานศึกษาแห่งนี้ได้ทุกวัน ซึ่งงานเฉพาะทางนี้เหล่าอาจารย์จะเป็นผู้รับผิดชอบแทน
จี้ฮูหยินพาหมิงเวยมาที่สถานศึกษานี้ และยังได้นำของที่ต้องมอบให้อาจารย์ในช่วงที่เพิ่งเข้ามาเป็นลูกศิษย์เพื่อแสดงความขอบคุณมาเพื่อขอพบอาจารย์ของสถานศึกษาแห่งนี้อีกด้วย
อาจารย์แซ่เฮ่อท่านหนึ่งได้มาพบพวกนาง
อาจารย์เฮ่อท่านนี้ในช่วงที่สามีของนางยังมีชีวิตอยู่เขาดำรงตำแหน่งฮั่นหลิน[1] ส่วนตนเองก็มาจากครอบครัวที่สืบทอดความรู้และวัฒนธรรมอันดีงามจึงค่อนข้างมีความรู้ความสามารถ เมื่อตอนที่สามียังมีชีวิตอยู่นางสอนหนังสือควบคู่ไปกับการทำงานที่บ้าน แต่หลังจากที่สามีเสียชีวิตไปหน้าที่ต่างๆ ถูกส่งต่อให้ผู้เป็นสะใภ้ นางจึงจดจ่ออยู่กับการศึกษาค้นคว้ามากขึ้น
อาจารย์และโป๋ชื่อ[2]ในสถานศึกษาหมิงเฉิงเกือบทุกคนเป็นเช่นนี้ หากมีครอบครัวก็จะเหน็ดเหนื่อยกับการทำงานควบ แต่หากไม่มีครอบครัวก็จะสามารถจดจ่อกับงานนี้ได้ไม่แพ้บุรุษ
อืม ดูเหมือนว่าบุรุษจะเป็นสิ่งที่ขัดขวางไม่ให้สตรีได้สร้างโลก
หมิงเวยจิตใจล่องลอย นางนั่งเรียบร้อยบนเก้าอี้ตัวเล็กฟังท่านป้าและอาจา
