เฉื่อยชา “รอเจ้าไง!”
หมิงเวยตอบ “ข้ามีตัวฝูอยู่เป็นเพื่อนแล้วไม่ต้องการให้ใครมาส่งหรอก”
จี้เสียวอู่หัวเราะใส่ “เจ้าคิดว่าข้ามาส่งเจ้างั้นหรือ ท่านแม่บอกว่าสถานศึกษาของพวกเราอยู่ข้างกันก็ให้ไปด้วยกัน”
หมิงเวยประหลาดใจมาก “ข้างสถานศึกษาหมิงเฉิงคือกั๋วจื่อเจียน พี่ห้าท่านเรียนที่กั๋วจื่อเจียนงั้นหรือ”
จี้เสียวอู่เกาหัว “จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร…”
กั๋วจื่อเจียนในราชวงศ์นี้คัดคนเข้าศึกษาเข้มงวดมาก ทั้งบุตรชายขุนนางชั้นสูง ผู้เป็นเลิศทางวิชาการ จี้เสียวอู่จะไปเทียบได้อย่างไร
“ข้าเรียนอยู่ที่สถานศึกษาซิ่วชาน อยู่ข้างๆ กั๋วจื่อเจียน…”
หมิงเวยไม่เคยได้ยินมาก่อนจึงถามไปอีกรอบ “สถานศึกษาซิ่วชานมีความเป็นมาอย่างไรหรือ”
จี้เสียวอู่ตอบคลุมเครือ “ที่มางั้นหรือ ก็แค่สถานศึกษาแห่งหนึ่งไม่ใช่หรือ เจ้าอย่าเอื่อยเฉื่อยเลย พวกเรารีบไปกันเถอะ ข้าไปสายไม่เป็นไรหรอก แต่ถ้าเจ้าสายคงดูไม่ดีได้ยินว่าสถานศึกษาหมิงเฉิงเข้มงวดมาก” แล้วทั้งสองก็พาตัวฝูไปสถานศึกษาพร้อมกัน
เดิมทีหมิงเวยคิดว่าในเมื่อสถานศึกษาซิ่วชานอยู่ติดกับกั๋วจื่อเจียนก็ควรเป็นสถาบันการศึกษาที่มีภูมิหลังด้วย หลังจากนั้นถึงได้รู้ว่ามีภูมิหลังจริงๆ แต่ไม่เหมือนอย่างที่นางคิดเอาไว้…
…………….
[1] ฮั่นหลิน : บันทึกและแก้ใขประวัติศาสตร์ของราชวงศ์ รวมไปถึงการวางแผนการศึกษา และการสอบเพื่อเฟ้นหาบัณฑิตเข้ารับราชการ[2] โป๋ชื่อ : ดอกเตอร์[3] ซือเย่ : รองผู้อำ
