ตระกูลหมิงยุยง เปิ่นหวางแค่ฟังคำหลอกลวงของเขา…”
ขันทีที่ประกาศราชโองการถอนหายใจ “นักโทษเจียงคุนคัดค้านราชโองการ ประทานสุราพิษ!”
“ขอรับ” ผู้คุมทั้งสองจับตัวฉีตงจวิ้นอ๋องให้อยู่นิ่งๆ บีบคางของเขาแล้วป้อนสุราพิษเข้าทางปาก แม้ว่าเขาจะดิ้นรนอย่างสิ้นหวัง แต่สุราพิษแก้วนั้นก็ไหลผ่านลำคอลงไป ผู้คุมทั้งสองปล่อยมือและมองเขาล้มลงกับพื้น
หลายวันมานี้ฉีตงจวิ้นอ๋องได้รับความทุกข์ทรมานอย่างมาก ตอนนี้สุราพิษได้ไหลลงท้องไป เขากลิ้งไปมาบนพื้นรู้สึกเจ็บปวดราวกับถูกมีดแทง
ตอนแรกเขาร้องไห้และขอความเมตตา แต่ต่อมารู้ว่าเมื่อเขาไม่สามารถมีชีวิตอยู่รอดได้จึงสาปแช่งออกมาดังๆ
“เจียงช่าว เจ้าแสร้งทำเป็นฮ่องเต้ผู้มีเมตตา แต่กลับสังหารคนในครอบครัว!ทายาททั้งสี่ของฮ่องเต้องค์ก่อน สามคนไร้ทายาท เจ้ายังมีหน้าไปพบฮ่องเต้องค์ก่อนที่สิ้นพระชนม์ไปแล้วอีกหรือ เจ้ามีสิทธิ์อะไรมานั่งบนบัลลังก์ เหตุใดท่านลุงถึงไร้ทายาทสืบสกุลงั้นหรือก็เพราะว่าเจ้าฉวยโอกาสที่วุ่นวาย…”
ขันทีผู้ประกาศราชโองการได้ยินเช่นนั้นเห็นท่าไม่ดีจึงตะโกนสั่งไปว่า “ปิดปากเขาซะ! นักโทษเจียงคุนพูดจาสะเปะสะปะ กล้าใส่ร้ายฝ่าบาท! ”
ปากของฉีตงจวิ้นอ๋องถูกปิดอย่างรวดเร็วจากนั้นพิษสุราก็เริ่มออกฤทธิ์ เลือดออกเจ็ดทวาร เขาส่งเสียงอู้อี้จากนั้นก็ค่อยๆ แน่นิ่งไป ยามเสียชีวิตดวงตาของเขานั้นเบิกกว้าง เต็มไปด้วยความไม่เต็มใจและความสิ้นหวัง
เจี่ยงเหวินเฟิงถอนหายใจอย่าง
