าย ช่างเหมาะสมกับความวุ่นวายในวังหลวงจริงหรือไม่”
เขาชะงักไป “หลังจากนั้นเมื่อข้าโตขึ้น นอกจากใบหน้าที่เหมือนเผยกุ้ยเฟยแล้วยังเหมือนคนตระกูลเจียงอยู่หลายส่วน จริงๆ เรื่องนี้ก็ดูไม่แปลกอะไรเพราะท่านย่าก็เป็นคนตระกูลเจียงเหมือนกัน แต่มีคนกลัวว่าใต้หล้าจะไม่วุ่นวายมากพอ จึงบอกไปว่าที่จริงแล้วข้าเป็นบุตรที่เกิดจากเผยกุ้ยเฟยและบุรุษที่นางแอบมีความสัมพันธ์ด้วย” สายลมยามค่ำคืนพัดพาความเย็นที่เบาบาง
“ข้าเอือมระอากับคำพูดเหล่านั้นมากรู้สึกว่าคนพวกนี้จงใจหาเรื่อง ท่านปู่ท่านย่ารักข้ามากขนาดนั้น ข้าจะเกิดจากความสัมพันธ์ลับของพวกเขาได้อย่างไร จะไม่ใช่คนตระกูลหยางได้อย่างไรกัน หากข้าเป็นอย่างที่พวกเขากล่าวมาจริงๆ พวกเขาจะปฏิบัติต่อข้าเป็นอย่างดีเช่นนี้หรือ แต่ว่าข้าคิดผิด…” ครั้งนี้เขาหยุดชะงักเป็นเวลานาน
“สามปีก่อนจู่ๆ ท่านย่าก็ล้มป่วยกะทันหันและมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่กี่วัน ในวันสุดท้ายท่านตื่นขึ้นมาจากอาการมึนงง ท่านมีสีหน้าดีขึ้นก่อนที่จะจากไปและเรียกข้าเข้าไปคุยด้วย”
เขาสูดหายใจเข้าก่อนกล่าวต่อ “นางบอกว่ารู้ดีว่าตนเองมีชีวิตต่อไปไม่ไหวแล้ว เดิมทีท่านคิดจะนำความลับนี้ลงโลงศพไปด้วยกัน แต่จริงๆ แล้วท่านไม่อยากอัดอั้นไปจนกระทั่งวาระสุดท้ายของชีวิต ท่านเข้าสู่สนามรบตอนอายุสิบสามอยู่บนหลังม้ามาครึ่งชีวิต สังหารศัตรูมานับไม่ถ้วนสร้างผลงานได้ดีเยี่ยม แต่ความไม่เป็นธรรมของบุตรชายท่านกลับต้องกลืนมันลงไ
