ปสิบหกปีที่ผ่านมานางเลี้ยงดู…ไอ้บุตรนอกสมรสคนหนึ่ง!” คำว่าไอ้บุตรนอกสมรส หมิงเวยสังเกตเห็นว่าร่างกายของเขาสั่น
“วันนั้นท่านย่ายั้งสติไม่อยู่ ตั้งแต่เล็กจนโตแม้แต่ถ้อยคำรุนแรงท่านไม่เคยพูดกับข้าเลย แต่วันนี้ท่านกลับชี้หน้าด่าข้าพอด่าเสร็จท่านก็กอดข้าแล้วร้องไห้ หลังจากนั้นท่านก็สงบลงแล้วบอกความจริงกับข้า ท่านบอกว่าที่จริงแล้วข้าไม่ได้แซ่หยางแต่เป็นแซ่เจียง คนผู้นั้นที่อยู่ในวังหลวงแท้จริงแล้วเป็นมารดาผู้ให้กำเนิดข้า ให้ข้าสาบานว่าชั่วชีวิตนี้ข้าต้องไม่วาดฝันถึงสิ่งที่ไม่ควรได้ จงเป็นหยางชูที่ดี ขอแค่นี้ก็เพียงพอกับการที่ท่านต้องทนกับความอัปยศอดสูมานานกว่าสิบปีก็ถือว่าไม่เสียเปล่าแล้ว” เสียงของเขาต่ำอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อน ทุกคำพูดราวกับเชือกที่ตึงแน่น
เมื่อฟังถึงตรงนี้ในที่สุดหมิงเวยก็เปิดปากพูดออกมา “ดังนั้นพอท่านเกิดมาจึงมีการเปลี่ยนรูปลักษณ์งั้นหรือเป็นสายเลือดมังกรที่แท้จริงแต่ต้องเปลี่ยนชะตาชีวิต”
“หากไม่ทำเช่นนั้นข้าอาจไม่มีชีวิตอยู่จนถึงตอนนี้” เขาพูด “อิทธิพลของผู้สืบเชื้อสายมีไม่น้อย หากพวกเขาเห็นว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้องคงทำทุกวิถีทางเพื่อสังหารข้า แม้ตอนนี้ไม่อาจพูดได้ว่าไม่มีความเสี่ยงฮองเฮาได้ล่วงลับไปแล้ว แม้ว่าเผยกุ้ยเฟยจะไม่ได้ขึ้นเป็นฮองเฮา แต่นางก็เป็นใหญ่ในวังหลัง แม้ชาติกำเนิดของข้าไม่อาจพูดได้ แต่อำนาจก็อยู่ในมือของฝ่าบาท หากเขาจะทำตามใจตนเองผู้ใดจะห้ามพระองค์ได้”
