หยางชูเข้าประตูวังโดยไม่มีอะไรกีดขวางตลอดทาง เขาไปพบฮ่องเต้มาก่อนแล้ว และได้รับอนุญาตให้เข้าไปยังพระราชวังเชียนชิว
ชุ่ยชุ่นนำขันทีติดตามมารอที่ทางเดินเมื่อเห็นเขาก็รีบกล่าวทักทาย “คุณชายสามมาแล้ว เหนียงเหนียงถามหาตั้งหลายรอบเลยขอรับ”
หยางชูยิ้มบางๆ แล้วพูดว่า “ที่หวงเฉิงซือมีเรื่องนิดหน่อย ทำให้เหนียงเหนียงรอเสียนานเลย” แล้วชุยชุ่นก็นำเขาไปยังตำหนักหลิงติง
ตำหนักหลิงติงเป็นตำหนักเล็กๆ สองชั้นตั้งอยู่ที่มุมของพระราชวังเชียนชิวพื้นไม่ได้ปูด้วยอิฐทอง แต่เป็นไม้กระดาน ภายในตำหนักไม่ได้กั้นเป็นสัดส่วนจึงมองเห็นทุกอย่างได้อย่างชัดเจน นอกจากตู้เก็บของที่อยู่ตรงมุมห้องแล้วก็มีเพียงโต๊ะตัวยาวหนึ่งตัวและโต๊ะวางกระถางดอกไม้จำนวนหนึ่ง
บนโต๊ะมีอุปกรณ์อย่างกระดาษวาดเขียน สี และที่แขวนพู่กันวางอยู่
เผยกุ้ยเฟยในเวลานี้นั่งอยู่หลังโต๊ะตัวยาวจดจ่ออยู่กับการวาดภาพ
“เหนียงเหนียง” ชุยชุ่นเรียกเสียงเบา เผยกุ้ยเฟยชะงักนางวางพู่กันลงและเงยหน้าขึ้น
นางเป็นสนมคนโปรด แต่การแต่งกายของนางนั้นพูดได้ว่าเรียบง่ายมาก เสื้อผ้าสำหรับอยู่ในจวน ไม่มีเครื่องประดับ บนศีรษะมีเพียงปิ่นปักผมรูปหงส์ เพียงเท่านี้ก็แสดงสถานะอันสูงศักดิ์ของนางได้แล้ว
แต่การแต่งกายที่เรียบง่ายนี้ไม่ได้ทำให้ใบหน้าของนางหม่นหมองแต่อย่างใด คิ้วเรียวยาว ดวงตาเรียวดั่งนกเฟิงหวง จมูกตั้งตรง ริมฝีปากแดงอวบอิ่ม
นี่เป็นใบหน้าที่งดงามจนข่มผู้อื่นได้หากได
