้เติมแต่งสีสันบนใบหน้าจะต้องดึงดูดสายตาของผู้คนอย่างแน่นอน ความเรียบง่ายเช่นนี้ทำให้นางดูอ่อนโยนราวกับสายน้ำในฤดูใบไม้ผลิ
เมื่อเห็นหยางชูใบหน้าของนางดูเปล่งประกายขึ้นมาทันทีทำให้ผู้คนอดสงสัยในความสุขของนางไม่ได้ “ชูเอ๋อร์!”
หยางชูเดินเข้ามาทำความเคารพนาง “คารวะท่านน้า”
เผยกุ้ยเฟยเรียกเขาให้มานั่งข้างๆ อย่างกระตือรือร้นแล้วถามออกไปว่า “การเดินทางครั้งนี้สนุกหรือไม่ ดูสิ คล้ำขึ้นไปเยอะเลย เจ้าคงลำบากมากใช่หรือไม่ เดิมทีอยากให้เจ้าอยู่เมืองหลวง แต่เจ้ากลับอยากเดินทางเสียอย่างนั้น ได้ยินว่าการเดินทางครั้งนี้มีเรื่องน่ากลัวเกิดขึ้นมากมายแล้วยังได้รับบาดเจ็บอีก มาให้น้าดูหน่อยว่าเจ้าบาดเจ็บตรงไหนบ้าง”
หยางชูคว้ามือของนางไว้แล้วพูดเบาๆ “แค่บาดแผลเล็กน้อยขอรับ ระหว่างเดินทางหลานรักษาจนหายแล้วท่านน้าไม่ต้องกังวลขอรับ”
“หายดีแล้วจริงนะ กลับไปน้าจะถามอาสวน เจ้าโกหกน้าไม่ได้นะ”
“หายดีแล้วจริงๆ ขอรับ”
เผยกุ้ยเฟยยิ้ม “ไปข้างนอกมาสนุกหรือไม่ เจ้าโตขนาดนี้แล้วนี่เป็นครั้งแรกที่ได้ออกจากเมืองหลวงได้ไปเห็นโลกข้างนอกอะไรมาบ้าง”
“เพียงแค่ออกไปปฏิบัติภารกิจที่ได้รับมอบหมายไม่มีอะไรสนุกเลยขอรับ” หยางชูตอบอย่างระวัง “แต่ก็ได้เห็นทิวทัศน์อื่นๆ มากมาย ก็รู้สึกดีขอรับ”
“จริงหรือ เจ้าอยู่ที่ตงหนิงนานที่สุดไม่ได้ออกไปเที่ยวที่ไหนเลยหรือ”สายตาของหยางชูมองไปที่ภาพวาดที่นางวาดไปเพียงครึ่งเดียว ภาพนั้นเป็นมุมหนึ่
