บอกเจ้าไปแล้วว่าลูกพี่ลูกน้องของเจ้าจะมาหา ทำไมถึงกลับดึกขนาดนั้น ตอนนี้จะมาเรียกร้องอะไรอีก มารยาทสักนิดก็ไม่มี”
จี้เสียวอู่ตะโกนเรียกบิดาด้วยความรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรมคิดจะฟ้องร้องแต่พออ้าปากก็ต้องข่มกลั้นเอาไว้
ช่างเถอะ ขนาดพี่ใหญ่ยังไม่เชื่อเขาจะหวังอะไรให้บิดาเชื่อเขากัน เมื่อคิดถึงตรงนี้เขามองหมิงเวยด้วยแววตาข้องใจ
นายท่านจี้รู้สึกรำคาญมากขึ้น “เจ้ามองนางด้วยแววตาเช่นนั้นหมายความว่าอย่างไร ทักทายน้องของเจ้าหรือยัง”
ต่อหน้าบิดา จี้เสียวอู่ไม่กล้าดื้อรั้นขัดขืนเขาจึงระงับความคับข้องใจและคารวะให้หมิงเวยแบบขอไปทีเรียกหมิงเวยด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย
นายท่านจี้อยากจะดุเขา แต่ฮูหยินจี้รู้นิสัยของบุตรชายตัวเองดี หากสามีของตนดุด่าเขาต่อไปเกรงว่าคงไม่ต้องทานข้าวกันแล้วนางจึงพูดออกไปว่า “เอาล่ะๆ ทานข้าวกันก่อนเถอะ! ท่านพี่ท่านต้องรีบไปสอนไม่ใช่หรือ ส่วนเสียวอู่ต้องรีบไปเข้าเรียนอีกด้วย!”
นายท่านจี้ยอมปล่อยผ่านไปแล้วพูดด้วยสีหน้านิ่งๆ ว่า “ทานข้าว!”
……………………
