ตัวฝูตื่นขึ้นมาเพราะเสียงตะโกนนางร้องออกมาด้วยความเคยชิน “คุณหนู”
หมิงเวยที่กลับมาจากข้างนอกถอดเสื้อคลุม “หืม”
“คุณหนูไปไหนมาหรือเจ้าคะ”
“ข้าตื่นกลางดึกน่ะ” หมิงเวยพูดโดยที่สีหน้ายังคงไม่เปลี่ยนแปลงแล้วเดินกลับไปนอนที่เตียง
ตัวฝูร้องอ้อแล้วกลับไปนอนต่อได้ยินเสียงข้างนอกเหมือนมีคนคุยกันจึงถามออกไป “ด้านนอกเกิดอะไรขึ้นหรือเจ้าคะ”
หมิงเวยตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจ “พี่ห้าคงกลับมาแล้วล่ะมั้งข้าได้ยินคนร้องเรียกเสียวอู่”
“อย่างนั้นหรือเจ้าคะ!” ตัวฝูคิดอยู่พักหนึ่งและอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “คุณหนู จี้เสียวอู่ดูเหมือนจะค่อนข้าง…นั่นแหละเจ้าค่ะ ดึกขนาดนี้แล้วทำไมถึงเพิ่งกลับมากัน”
หมิงเวยหัวเราะไร้เสียง “ไม่สนใจกฎเกณฑ์งั้นหรือ การที่คนหนุ่มสาวไม่สนใจวินัยกฎเกณฑ์เป็นเรื่องปกติ”
ตัวฝูไม่เข้าใจความคิดของนางเลยสักนิดจึงถามว่า “คุณหนูคิดอย่างไรหรือเจ้าคะ การแต่งงานครั้งนี้คุณหนูจะให้มีต่อไปหรือไม่เจ้าคะ”
สองนายบ่าวผ่านอุปสรรคกันมามาก แม้แต่ที่มาของตนตัวฝูก็รู้เป็นอย่างดี หมิงเวยจึงไม่คิดปิดบังนาง “แน่นอนว่าข้าไม่ต้องการแต่งงาน แต่ท่านลุงไม่ปฏิเสธเรื่องนี้ก่อน ข้าจะขอถอนหมั้นก่อนได้อย่างไร ดูไปก่อนเถิดไม่แน่พี่ห้าเองก็ไม่ได้ต้องการแต่งงานเหมือนกัน”
ตัวฝูบอกด้วยความจริงใจ “คุณหนูเป็นเช่นนี้ดีแล้วเจ้าค่ะ แต่เหตุใดจี้เสียวอู่จะไม่ต้องการแต่งงานกัน ก่อนหน้านี้เขาก่อเรื่องไปทั้งยังไม่เคยพบหน้าคุณหนูเลยด้วยซ้ำ
