่นนี้ คงไม่สามารถให้เขามีชีวิตอยู่ได้อีกต่อไป เจิ้นไม่อยากทำอะไรเกินพอดี บุรุษบังคับให้ฆ่าตัวตายซะ ส่วนสมาชิกครอบครัวที่เป็นสตรี…ให้พวกนางมีชีวิตอยู่ต่อไปได้!” หยางชูเงยหน้าขึ้น
ฮ่องเต้เหมือนจะพึมพำกับตัวเอง “เจิ้นคิดถึงเรื่องนั้นเมื่อสิบปีก่อนอยู่หลายครั้ง ตอนนั้นมันมากเกินไป…”
“ฝ่าบาท…”
ฮ่องเต้หัวเราะให้เขา “เด็กคนนั้นที่อยู่ข้างกายเจ้า เจิ้นไม่รู้ที่มาของนางเป็นเวลาหลายปีที่เจ้าระวังตัวต่อไปไม่ต้องทำเช่นนั้นแล้ว เจิ้นรู้แล้ว แต่เจ้าต้องควบคุมนางให้ดี เจิ้นไม่ต้องการมีศัตรูเพิ่มขึ้นอีก”
หยางชูยับยั้งความตื่นเต้นในใจ เขานั่งลงหมอบคารวะ “ขอบพระทัยในความเมตตาของฝ่าบาท”
ฮ่องเต้ช่วยพยุงเขาขึ้น “เจ้านี่นะ! ทำตัวไม่เกรงกลัวใครต่อหน้าผู้อื่น เหตุใดถึงได้มาระมัดระวังตัวมากเกินไปต่อหน้าเจิ้นด้วย เจิ้นเป็นฮ่องเต้ แต่เจิ้นก็เป็นพี่น้องของย่าเจ้าด้วย!”
………………………
[1] ชิง : ตำแหน่งขุนนางสมัยโบราณ
[1] ชิง : ตำแหน่งขุนนางสมัยโบราณ
