่กัน แท่งหมึก กระดาษ ที่ฝนหมึก พิณกู่ฉิน หมากล้อม พู่กันจีน ภาพวาดจีนล้วนมีเตรียมพร้อมไว้หมดแล้ว
พี่สะใภ้เห็นนางมองกู่ฉินและของอื่นๆ จึงบอกไปว่า “กู่ฉินนี้เดิมทีเป็นของพี่หญิงของเจ้า อาจดูเก่าไปเสียหน่อยแต่ได้รับการดูแลมาเป็นอย่างดี เลยถือโอกาสนำมาตกแต่งในห้องของเจ้าเสียเลย พี่ใหญ่ของเจ้าเป็นคนซื้อกระดานหมากรุกนี้ บอกว่ามันเป็นของเก่าจากราชวงศ์ก่อน แต่ข้าคิดว่าเขาถูกโกงล่ะ” พูดแล้วก็ยกมือปิดปากหัวเราะ
หมิงเวยยื่นมือออกไปเคาะกระดานหมากรุกแล้วยิ้ม “แน่นอนว่าไม่ได้เป็นของจากราชวงศ์ก่อน แต่ทำมาจากไม้ถงชั้นดีเลยทีเดียวเจ้าค่ะ”
พี่สะใภ้มองนางด้วยความแปลกใจ “เจ้ารู้เรื่องนี้ด้วยหรือ”
หมิงเวยตอบ “แค่เคยเห็นเจ้าค่ะ”
ดวงตาของพี่สะใภ้มองมาอย่างชื่นชมโดยไม่ปิดบัง “ตอนที่ยังไม่พบหน้ากัน ข้าคิดหลายพันครั้งว่าเจ้าเป็นคนเช่นไร ตอนนี้ได้พบกันแล้วที่ข้าคิดไปเองก่อนหน้านี้เทียบไม่ได้กับความจริงเลย พอเห็นเจ้าแล้วจินตนาการได้ไม่ยากเลยว่าก่อนหน้านี้ท่านอาสะใภ้โดดเด่นเพียงใด ช่างน่าเสียดายที่ไม่ได้พบกัน…”
หมิงเวยรู้สึกเศร้าใจเล็กน้อยและมองไปที่กระดานหมากรุกเงียบๆ
พี่สะใภ้รีบพูดออกมา “ดูข้าสิ พูดอะไรออกมาก็ไม่รู้ เจ้าในตอนนี้สบายดีเช่นนี้ วิญญาณของท่านอาสะใภ้ที่อยู่บนสวรรค์คงมีความสุขมาก”
หมิงเวยยิ้มแล้วพยักหน้า
เมื่อเห็นตระกูลจี้เป็นเช่นนี้หมิงเวยก็อดคิดไม่ได้ว่าถ้าฮูหยินสามยังมีชีวิตอยู่ ถ้านางได้กลับมา
