หลังเที่ยงวันเจ้าหน้าที่ที่ออกสำรวจเส้นทางก็กลับมาและขบวนก็เดินหน้าต่ออีกครั้ง ช่วงเวลาก่อนรถม้าจะเคลื่อนที่ม่านก็ถูกยกขึ้นพร้อมกับอาหว่านที่เดินเข้ามา
ตัวฝูมองนาง “เจ้ามาทำอะไร”
ตัวฝูมักมีความคิดที่ละเอียดอ่อนต่ออาหว่านเสมอ เพราะอาหว่านมีความสามารถตนจึงรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจแล้วก็รู้สึกไม่พอใจที่อาหว่านดูไม่เคารพหมิงเวยสักเท่าไรนัก
ตอนอยู่ที่ตงหนิงเพราะว่าฐานะของทั้งสองต่างกัน นางจึงไม่กล้าแสดงความไม่พอใจต่ออาหว่าน แต่ความรู้สึกนี้ก็สิ้นสุดลงเมื่อเกิดการทะเลาะกันที่สถานีส่งสารเมื่อไม่กี่วันก่อน
อาหว่านอารมณ์ไม่ดี “หากไม่ใช่เพราะคุณชายสั่งข้าก็ไม่มาหรอก”
สาวใช้ทั้งสองมองหน้ากันด้วยความรังเกียจ พวกนางร้องเฮอะแล้วหันหน้าไปทางอื่น ไม่พูดคุยกันอีก หมิงเวยส่ายหน้านางขี้เกียจเข้าไปยุ่งด้วย นางจดจ่ออยู่กับการเดินทางเท่านั้น
หุบเขาแห่งนี้ไม่ใช่ช่องผาแคบๆ แต่เป็นหุบเขาที่ค่อนข้างกว้างไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้น แต่มีป่าที่หนาทึบซึ่งเหมาะกับการซุ่มโจมตี
ถึงเจ้าหน้าที่จะสำรวจเส้นทางแล้ว แต่ในระหว่างที่เดินทางพวกเขาก็ยังคงระมัดระวังตัว ผ่านพ้นที่นี่ไปก็จะเข้าเขตเมืองหลวงแล้วไม่ต้องพูดถึงเส้นทางที่กว้างใหญ่ราบเรียบยังมีกองกำลังที่มารอสนับสนุนอยู่ด้วย
สหายกลุ่มดาวพวกนั้นหากต้องการชิงตัวนายท่านสามและปิดปากพวกเรา นี่เป็นเพียงโอกาสเดียวเท่านั้น เรื่องนี้ทั้งหยางชูและเจี่ยงเหวินเฟิงล้วนเข้าใจดีไม่อย่างนั้นค
