เมื่อได้ยินคำพูดนั้นจี้หลิงก็หันไปมองเขา “ท่านพูดคำนั้นกับสตรี นี่ท่านยังเป็นคนดีอยู่หรือเปล่า”
หยางชูที่ถูกสองพี่น้องรุมโจมตีรู้สึกโกรธจนควันแทบออกหู “ถามหาเหตุผลงั้นหรือ ท่านก็เห็นว่านางพูดสระสุราป่าเนื้อก่อน!”
“น้องของข้าแค่อธิบายว่าท่านเป็นคนเช่นไร ท่านต่างหากที่มีเจตนาไม่บริสุทธิ์!”
หยางชูพูดไม่ออกเขาแค่รู้สึกถึงคำว่าอยุติธรรมเขียนตัวใหญ่ๆ แปะบนใบหน้าของตนเอง นี่ช่างไร้ความเป็นธรรมเสียเหลือเกิน
เขาเอนกายนั่งลงอย่างอ่อนแรงยกพัดขึ้นปิดบังใบหน้า “เอาเถอะ พวกท่านว่าอย่างไรก็ตามนั้น”
เขายอมแล้ว แต่เหมือนจี้หลิงจะไม่ยอมปล่อยเขาไป “ท่านยังไม่ได้ตอบคำถามเลย”
“แล้วข้าต้องตอบอะไร” หยางชูถามอย่างเบื่อหน่าย “ท่านตัดสินข้าในใจไปแล้วไม่ใช่หรือ”
ความโกรธของจี้หลิงพุ่งขึ้นอีกครั้ง “แล้วเมื่อคืนท่าน…”
หยางชูเลื่อนพัดลงเล็กน้อยเผยให้เห็นรอยยิ้มทางแววตาที่ดูมุ่งร้าย “หากข้าตอบว่าใช่ท่านจะทำอย่างไรจะตีข้าอีกสักยกหรือ เมื่อครู่ข้าแค่ยอมท่านต่อให้มีท่านสิบคนรวมกันก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้าเลย หรือท่านคิดว่าผิดพลาดไปแล้วคงต้องปล่อยให้เป็นไปตามนั้นยกน้องของท่านให้ข้า…” จี้หลิงชูหมัดขึ้นอีกครั้ง
“พี่ใหญ่!” หมิงเวยร้องขึ้น
จี้หลิงกลับไปนั่งอย่างไม่เต็มใจและพูดด้วยสีหน้าเศร้าหมอง “หากเป็นเช่นนั้นจริงถึงวันนี้ข้าจัดการท่านไม่ได้ วันข้างหน้าข้าจะทำให้ท่านทุกข์ทรมานให้ได้!”
หมิงเวยกุมหน้าผากและเตะหยางชู “ท
