งบลง
เมื่อรถม้าเตรียมพร้อมแล้วทุกคนจึงเก็บข้าวของแล้วเดินทางต่อ จี้หลิงไม่ได้นั่งรถม้าด้วย เขาขี่ม้าอยู่ข้างๆ รถม้าของหมิงเวย แต่สายตามองไปยังหยางชูราวกับป้องกันไม่ให้เขาเข้ามาใกล้
หมิงเวยทั้งโกรธทั้งขำ แต่ก็รู้สึกซาบซึ้งในใจ ถึงแม้ความคิดของจี้หลิงจะผิดไปอย่างสิ้นเชิง แต่เขาก็ต้องการปกป้องนางจริงๆ
ยิ่งไปกว่านั้นความคิดของเขาสอดคล้องกันกับสามัญสำนึกมากกว่า ชายหญิงอายุน้อยทั้งยังอยู่ด้วยกันทั้งคืนผู้อื่นจะคิดอย่างไรกัน
มีเขาคอยปกป้องหมิงเวยก็สามารถนอนหลับได้อย่างสบายใจ นางไม่ได้นอนมาทั้งคืนตอนนี้ง่วงจะตายอยู่แล้ว
……………
ขบวนนักโทษมุ่งหน้าไปยังเมืองหลวงอย่างช้าๆ เดินทางตั้งแต่ฟ้าสางหยุดพักตอนกลางคืน ไม่หยุดแม้แต่วันเดียว ผ่านไปครึ่งเดือนเมืองหลวงอยู่แค่เอื้อม และไม่มีผู้ใดบุกเข้ามาชิงนักโทษอีก
ตอนนี้ขบวนกำลังจะข้ามหุบเขา แต่ก็แวะหยุดพักชั่วขณะ จี้หลิงพาเด็กรับใช้ไปตักน้ำและในที่สุดหยางชูก็หาโอกาสที่จะเข้าไปพูดคุยกับหมิงเวยได้สักที
“พี่ใหญ่ของท่าน ข้าล่ะอยากคารวะเขาจริงๆ! คอยกันข้ากับท่านอย่างกับกันหมาป่า!”
หมิงเวยที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ในรถม้าพูดขึ้นว่า “ท่านไม่ใช่หมาป่าหรอกหรือเจ้าคะ”
“ข้าเหมือนหมาป่าตรงไหนกัน” หยางชูท้วงหาความยุติธรรม “ข้าบริสุทธิ์ไร้เดียงสาถึงเพียงนี้”
“เอาเถอะน่า!” หมิงเวยยิ้มเยาะ แต่ก็ไม่ได้ไล่เขาไป “ตกลงท่านมาหาข้าเพราะเรื่องนี้หรือ”
“แน่นอนว่าไม่ใช่” หยางชู
