แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างส่องกระทบใบหน้า จี้หลิงรู้สึกถึงอะไรบางอย่างจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้น แสงอาทิตย์สว่างขนาดนี้เลยหรือ ดูเหมือนว่าเขาจะตื่นสาย เขาลุกขึ้นและพบว่าตนเองมีอาการปวดหัวอย่างหนักจึงยกมือกุมหน้าผาก
เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงปวดหัวขนาดนี้แล้วที่นี่ที่ไหน…
อ้อ จริงสิ เมื่อคืนวานคุณชายหยางผู้นั้นเรียกเขาให้มาดื่มสุรา ความสามารถในการดื่มสุราของเขานั้นปานกลางพอดื่มไปดื่มมาก็เมาเสียแล้ว
จี้หลิงมองไปที่เตียงที่เขานอนพลางคิดในใจว่าคุณชายผู้ดีท่านนั้นก็ไม่เลวเลย เห็นเขาดื่มจนเมาเลยพาเขามานอนที่เตียงของตนเอง แล้วไม่รู้ว่าเมื่อคืนวานเขาไปนอนที่ไหน
จี้หลิงลงจากเตียงแล้วก็เห็นผ้าขนหนูและน้ำในอ่างล้างหน้าที่เตรียมไว้เรียบร้อยจึงไม่เกรงใจที่จะใช้มันก่อน หลังจากล้างหน้าเสร็จจี้หลิงที่ร่างกายสดชื่นก็เปิดประตูออกไป
ในเวลาเดียวกันประตูห้องด้านในสุดก็เปิดออกจี้หลิงยิ้มออกมา น้องสาวของเขาตื่นแต่เช้า…
รอยยิ้มตรึงบนใบหน้าของเขา หยางชูเดินออกจากห้องด้วยใบหน้าที่ดูเหมือนพักผ่อนไม่เพียงพอ เมื่อออกมาจากห้องแล้วเห็นจี้หลิงเลยคิดที่จะทักทาย
“พี่จี้ อรุณ…”
คำว่า ‘สวัสดิ์’ ยังไม่ทันได้พูดออกมาจี้หลิงก็วิ่งเข้ามาหาด้วยท่าทางดุดันแล้วชกเข้าที่ใบหน้าของเขา
“เดี๋ยวก่อน!” หยางชูเบี่ยงตัวเพื่อหลบหลีกอันตราย “พี่จี้! พี่จะทำอะไรน่ะ มีอะไรก็พูดกันดีๆ สิ!”
พูดงั้นหรือไอ้ผีหัวโต!
จี้หลิงมีสีหน้าน่ากลัวทนไม่ไ
