หวที่จะพุ่งไปกัดเขา! เกลียดตัวเองที่เมื่อคืนหลงกลอุบายของเขามอมตัวเองจนเมามายและใช้ประโยชน์จากมัน
เขากระชากคอเสื้อของหยางชู “ทำไมท่านถึงออกมาจากห้องนี้”
หยางชูกะพริบตากำลังจะเปิดปากพูด…
“พี่ใหญ่” หมิงเวยเดินขยี้ตาออกมาจากด้านใน
“พวกท่านทำอะไรกันอยู่หรือ”
จี้หลิงกัดฟัน “น้องหญิง พี่ผิดเองที่ไม่ระวังตัว ไม่สามารถปกป้องน้องได้วันนี้ไม่ว่าเขาจะเป็นคุณชายหยางหรือคุณชายเก่งกาจจากไหนพี่จะทำให้เขาเลือดอาบหน้าให้ได้!”
พูดจบเขาก็ยกกำปั้นซัดเข้าไป หยางชูคิดว่าเขาเป็นบัณฑิตอ่อนแอผู้หนึ่ง เขาที่มีพละกำลังเยอะกว่ากลัวว่าจะทำให้อีกฝ่ายบาดเจ็บได้จึงไม่กล้าผลักออก
ผู้ใดจะรู้เล่าว่าตนคิดน้อยไป จี้หลิงเป็นบัณฑิตก็จริง แต่เขาเรียนทุกศาสตร์วิชาได้ดี ยิ่งขี่ม้า ยิงธนูไม่ต้องกล่าวถึงเขาจึงมีพละกำลังค่อนข้างมาก
หมัดหนักเสยเข้าที่คางของหยางชูจนเขาคิดว่ากรามของตนเกือบหักแล้ว
“อา!”
อาหว่านที่ยกอ่างล้างหน้าขึ้นมายังชั้นบนและเห็นฉากนี้เข้าพอดีจึงร้องเสียงดังแล้วถลาเข้าไป “คุณชายเจ้าคะ!”
ตัวฝูที่เดินตามหลังหมิงเวยเห็นท่าไม่ดีจึงรีบพุ่งเข้าไป อาหว่านจะเข้าไปตีแต่ถูกตัวฝูรั้งตัวไว้ อาหว่านรู้สึกถึงพลังที่สะท้อนกลับมาจนต้องถอยหลังไปสองสามก้าว
นางมองตัวฝูด้วยความโกรธจัดและตะโกนออกไป “พวกท่านทำอะไรกัน รวมหัวกันกลั่นแกล้งคุณชายงั้นหรือ อย่าได้คิด!”
จากนั้นนางก็พุ่งไปข้างหน้าอีกครั้งเพื่อจับตัวตัวฝู ตัวฝูที่มีพลังอยู่
