ซูรื่อฉู่ทะยานกระโดดไปได้ไม่เท่าไรก็หายเข้าไปในหมอก หูได้ยินเสียงฝน แต่กลับไม่เห็นเม็ดฝนในสายหมอกแต่อย่างใด หลังจากวิ่งไปสักพักสหายของเขาก็ตะโกนว่า “เฮ้ เจ้าหนูตาย วิ่งมานานขนาดนี้แล้วทำไมถึงยังออกจากที่นี่ไม่ได้อีก”
ซูรื่อฉู่ชะงัก
เขามองนางอย่างสิ้นหวัง “อย่าเตือนข้าจะได้ไหม”
หญิงสาวแปลกใจ “ก็เห็นอยู่ว่ามีปัญหาหากไม่เตือนเจ้าจะให้รอความตายหรือไงกัน”
ซูรื่อฉู่หงุดหงิดมาก “เจ้าคิดว่าข้าดูไม่ออกหรือว่ามีบางอย่างผิดปกติ”
“อ้อ” นางเข้าใจแล้ว “เจ้าไม่อยากยอมรับความจริงใช่หรือไม่”
“….” เมื่อถูกพูดแทงใจซูรื่อฉู่รู้สึกอยากฆ่าคนมาก แต่เมื่อนึกถึงผลตอบแทนของการต่อสู้กัน เขาก็เก็บกริชกลับเข้าไปเงียบๆ เมื่อเห็นเขานั่งยองๆ บนพื้นและไม่ขยับไปไหน นางก็เตะเขา “อย่าบอกนะว่า เจ้าถูกเขตผนึกที่ตนเองกางไว้ขังเข้าน่ะ”
“….” แม้ไม่อยากยอมรับ แต่ดูเหมือนว่านี่จะเป็นความจริง
หญิงสาวทนไม่ไหวนางตบหน้าผากตนเอง “เมื่อครู่ที่นางบอกว่าเก่งกาจกว่าเจ้า ข้าคิดว่านางแค่พูดจาโอ้อวดตอนนี้ดูเหมือนว่านางจะพูดจริงเสียแล้ว”
“เจ้าหุบปากซะ!”
“ข้าพูดความจริงก็รับไม่ได้หรือไง” นางกอดอก “ถ้ามีปัญญาก็ออกไปให้ได้สิ!”
ซูรื่อฉู่รู้สึกหงุดหงิดและลุกขึ้นยืนทันที “ไม่ว่าจะเก่งกาจแค่ไหนมันก็แค่เขตผนึกอยู่ได้เพียงชั่วคราวเท่านั้น ข้าจะไปดูว่านางเปลี่ยนอย่างไรเจ้ารอก่อน!”
หญิงสาวกอดอกนางมองเขาที่เดี๋ยวเดินไปข้างหน้าเดี๋ยวถอยหลัง มือซ้ายน
