มือไปที่เอวและดึงกระบี่อ่อนออกมา
อาหว่านสู้กลับและตีฝีปากกับนางต่อ “หลายปีงั้นหรือ นี่เป็นการยอมรับว่าตนเองแก่แล้วใช่หรือไม่ ท่านแซ่อะไรหรือท่านป้าช่างหยาบคายเสียจริง!” แล้วทั้งห้องก็กลายเป็นสมรภูมิรบอย่างรวดเร็ว
ฝ่ายชายเชื่อเสมอว่าตนเองแยกแยะสถานการณ์ออก ดังนั้นเมื่อเห็นว่าสถานการณ์ในตอนนี้ไม่ดีสำหรับตนเองจึงรีบส่งสัญญาณให้ถอยทันที “พวกเขาเตรียมตัวมาก่อนแล้ว ถอยก่อน!”
แต่ฝ่ายหญิงกลับไม่พอใจ “นางด่าข้าว่าป้า ข้าจะระเบิดหัวนาง!”
แต่ฝ่ายชายไม่ทน “ป้าก็ป้าไปเถอะ มันเรื่องใหญ่ตรงไหน ถอยก่อน! หากไม่ถอยเจ้าก็จัดการเอาเองแล้วกัน!”
ฝ่ายหญิงไม่มีทางเลือกจึงทำได้เพียงสู้กลับพลางถอยออกไป “ก็ได้! ข้าฟังเจ้า”
แม้ว่าจะเสียเปรียบ แต่ทั้งสองกลับไม่ตื่นตระหนกสักนิดสถานีส่งสารแห่งนี้ถูกพวกเขาจัดการมานานแล้ว ตราบใดที่พวกเขาออกจากที่นี่และเข้าไปในทะเลหมอก คนพวกนี้ก็ไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้แล้ว ยิ่งไปกว่านั้นนี่ไม่ใช่การพ่ายแพ้ พวกเขายังมีเขตผนึกอาศัยม่านหมอกในการซ่อนตัวแล้วค่อยๆ ฆ่าคนที่ไม่มีความสำคัญอะไรแล้วค่อยหาโอกาสลอบโจมตีอีกครั้งก็ได้…
เป็นแผนที่ยอดเยี่ยมมาก!
แต่ว่า…เมื่อพวกเขาพังประตูออกไป กระโดดจากชั้นสองเข้าไปในลานบ้าน ก็พบว่ามีบางอย่างผิดปกติ
ด้านนอกสว่างมาก!
มีคบเพลิงทุกที่!
เจ้าหน้าที่มากมายหลายคนได้ล้อมรอบตึกหลังเล็กนี้ไหวหมดแล้ว!
หมอกล่ะ ยังอยู่ แต่ได้ลอยหายออกไปจากลานบ้านแห่งนี้แล้วห
