หมิงเวยทานอาหารเสร็จก็ชำระกายให้รู้สึกสดชื่นจากนั้นก็รอที่จะเข้านอนในตอนที่ตัวฝูกำลังจัดเตียงอยู่หยางชูก็เข้ามาจากทางหน้าต่าง
“คุณชาย!” อาหว่านดีใจ หยางชูทำมือให้ทุกคนเงียบลงจากนั้นก็ปิดหน้าต่าง
หมิงเวยเหลือบไปมอง “พี่ใหญ่ของข้าล่ะ”
“เขาเมาแล้ว” เขาถอนหายใจ “คออ่อนเช่นนี้เข้ารับราชการในอนาคตลำบากเป็นแน่”
หมิงเวยตอบ “พี่ใหญ่เป็นคนปกติเจ้าค่ะ”
หยางชูเหล่มอง “แล้วข้าไม่ใช่คนปกติงั้นหรือ”
หมิงเวยร้องฮึ นางขี้เกียจตอบเขา ตัวฝูมองพวกเขานางรู้สึกกลัวคนแปลกหน้านิดหน่อย “คุณหนูเจ้าคะ…”
ตอนนี้ความสัมพันธ์ของพวกเขาเป็นแบบไหนนางไม่เข้าใจ! กลางดึกเช่นนี้ คุณชายหยางปีนหน้าต่างเข้ามา…ระหว่างพวกเขายังมีการป้องกันตัวเองระหว่างชายหญิงอยู่หรือไม่
หมิงเวยมองแล้วพูดออกไป “ท่านอย่าทำให้ตัวฝูกลัวเลย พูดธุระของท่านมาเถิด!”
หยางชูคล้อยตามนางเขาเงยหน้าขึ้นแล้วถามออกไป “ท่านมั่นใจหรือว่าคนพวกนั้นจะมาที่นี่คืนนี้ พวกเราเพิ่งออกจากตงหนิงได้เพียงหนึ่งวันซึ่งไม่ใช่เวลาที่ดีเท่าไร”
คุมตัวคนมากมายเช่นนี้จากตงหนิงไปที่เมืองหลวงต้องใช้เวลาถึงครึ่งเดือน ช่วงเวลาที่ดีที่สุดควรเป็นเส้นทางครึ่งหลังเพราะเวลานั้นเหล่าเจ้าหน้าที่ก็คงเหนื่อยแล้ว
หมิงเวยตอบไปว่า “จริงๆ พวกเขารอมานานแล้วสถานการณ์ของนายท่านสามถูกพวกเราเปิดโปง คนผู้นั้นได้รับบาดเจ็บและหนีไปซึ่งไม่มีทางหนีไปได้ไกลอย่างแน่นอน หลายปีเพียงนี้การมีอยู่ของพวกเขาไม่มี
