ผู้ใดรับรู้แสดงให้เห็นถึงความแน่นหนาขององค์กรเป็นอย่างมาก ตอนนี้พวกเรารับรู้ความลับนั้นแล้ว พวกเขาจะปล่อยให้พวกเราไปเมืองหลวงแล้วนำความลับเข้าไปในศูนย์กลางอำนาจเช่นนี้หรือ”
หยางชูแตะคางใช้ความคิด “หมายความว่าการเดินทางครั้งนี้มีความเสี่ยงสินะ”
หมิงเวยพยักหน้า “ต้องระวังทุกฝีก้าวเจ้าค่ะ”
หยางชูพูดขัดขึ้น “เดี๋ยวก่อน ท่านยังไม่ได้ตอบว่าทำไมถึงรู้ว่าพวกเขาจะมาในคืนนี้”
หมิงเวยตอบ “ท่านมองออกไปนอกหน้าต่างก็รู้แล้วเจ้าค่ะ”
หยางชูไม่เข้าใจและเมื่อเขามองไปทางหน้าต่างก็พบว่าข้างนอกนั้นช่างมืดมิด มีเพียงแสงไฟจากตะเกียงไม่กี่ดวง
“ไม่เห็นมีอะไรเลย!” หยางชูพึมพำแล้วจู่ๆ เขาก็ตัวแข็งทื่อ
“ท่านพบแล้วงั้นหรือ” หยางชูพยักหน้าเงียบๆ
ไร้เสียง! พวกเขาไม่ใช่คนไม่ใช่ม้า ตอนนี้ยังไม่ดึกมากนัก แต่ทำไมถึงได้เงียบเช่นนี้
“เกิดอะไรขึ้น”
“มีคนสร้างเขตผนึกภายในสถานีส่งสารแห่งนี้เจ้าค่ะ” หมิงเวยตอบเงียบๆ “ตั้งแต่ก้าวแรกที่เราเข้ามาที่นี่ พวกเราก็ไม่สามารถออกไปข้างนอกได้เว้นแต่เขตผนึกนี้จะถูกทำลาย”
หยางชูเลิกคิ้ว “ท่านหมายความว่าเราถูกตัดขาดจากโลกภายนอกงั้นหรือ”
“ใช่เจ้าค่ะ” หลังจากเงียบไปสักพัก หยางชูก็กดเสียงต่ำ “ข้ารู้อยู่แล้วว่าคนอย่างท่านไว้ใจไม่ได้! รู้ว่าเดินอยู่บนหมากของผู้อื่นก็ยังคิดที่จะเดินเข้ามาอีก”
หมิงเวยยิ้มอย่างสดใส “หากไม่ทำเช่นนี้จะเชิญท่านลงโอ่ง[1]ได้อย่างไรกัน”
“ท่านไม่กลัวล้มเหลวเลยหรือ!”
