หมิงเวยไม่สนใจ “จุกตายนั้นกล้าหาญ หิวตายนั้นขี้ขลาด[2] หากมัวแต่คิดถึงความปลอดภัยแล้วจะลากตัวพวกเขาออกมาได้อย่างไรเจ้าคะ”
หยางชูตอบนางไม่ได้ เขาดูเหมือนคนไม่เอาถ่าน แต่จริงๆ แล้วเป็นคนที่ดำเนินการทุกอย่างบนความปลอดภัยซึ่งตรงกันข้ามกับนางที่เป็นคนชอบเอาตัวเข้าไปเสี่ยง เห็นได้ชัดว่าตอนนี้นางเป็นคนที่มีวรยุทธ์อ่อนแอ พลังเองก็อ่อนถึงขนาดสามารถจับได้แค่ผีตัวเล็กๆ เท่านั้น แต่ยังกล้าที่จะเดินเข้าหากับดักอีก
“ช่างเถอะ อย่างไรก็เดินเข้ามาแล้วท่านพูดมาเลยว่าจะให้ทำอย่างไร”
หมิงเวยยืนอยู่ข้างหน้าต่างสายตามองไปยังค่ำคืนที่มืดมิด “ตั้งแต่มายังยุคสมัยนี้ ข้ายังไม่เคยประมือกับเสวียนชื่อที่แท้จริงเลย คืนนี้ขอข้าลองดูฝีมือของพวกเขาหน่อยเถอะ!”
………….
ผู้ส่งสารชราเพิ่งส่งน้ำร้อนให้แขกเสร็จและเห็นแม่นางท่านหนึ่งเดินออกมาจากห้องที่ด้านในสุดชั้นบน
“ท่านตา ยังมีอาหารอยู่ไหมเจ้าคะ”
ผู้ส่งสารชราจำได้ว่านางเป็นสาวใช้คนสนิทของคุณชายขี้โอ่ผู้นั้นจึงรีบตอบด้วยรอยยิ้ม “ยังมีอาหารเหลืออยู่ขอรับเพียงแต่ดับเตาไปแล้วตอนนี้อาหารน่าจะเย็นแล้วขอรับ”
“ไม่เป็นไรเพียงแต่ข้าขอยืมห้องครัวสักครู่ ข้าจะไปทำเอง” พูดจบก็ส่งเงินก้อนหนึ่งให้
ดวงตาของผู้ส่งสารชราเป็นประกายทันที เงินก้อนนี้จำนวนสองตำลึง สมแล้วที่เป็นคนสนิทของผู้สูงศักดิ์ช่างใจกว้างจริงๆ!
“แม่นาง เชิญขอรับ” เขาเดินนำอีกฝ่ายไปยังห้องครัวอย่างกระตือรือร้นจากนั้นก็นำข
