้าวเส้นผักออกมา “วัตถุดิบอยู่นี่เชิญแม่นางตามสบาย”
“ได้ ท่านไปทำธุระเถอะ ตรงนี้ข้าจัดการเอง”
“ขอรับ!” ผู้ส่งสารชราเดินออกจากห้องครัวฟังเสียงมีดเขียงที่อยู่ข้างใน เขานำเงินก้อนนั้นขึ้นมากัดแล้วยิ้ม เงินบริสุทธิ์! วันนี้ทำเงินได้มากเลยทีเดียว
เขาเก็บเงินก้อนนั้นแล้วกระชับเสื้อผ้าของตนเอง จากนั้นก็ถือตะเกียงแล้วเดินไปที่คอกม้า ผู้ที่อาศัยอยู่ในสถานีส่งสารล้วนเป็นคนชั้นสูงซึ่งม้าพวกนี้ต้องห้ามมีอะไรผิดพลาดขึ้นเด็ดขาด
คืนนี้คอกม้าค่อนข้างเงียบเป็นพิเศษเหล่าม้าที่ไม่ว่าจะเป็นม้าที่ไว้ให้ผู้คนขี่หรือลากรถล้วนหลับใหลกันหมดแล้วไม่มีสักตัวที่ลุกขึ้นมากินหญ้า
ผู้ส่งสารชรามองอย่างละเอียดเมื่อแน่ใจว่าพวกมันไม่เป็นอะไรก็เตรียมตัวกลับไปพักผ่อน เขายืนอยู่ที่ทางออกของคอกม้าแล้วจู่ๆ ก็รู้สึกว่าตนเองหาที่พักไม่เจอ ไม่รู้ว่าหมอกมืดครึ้มบดบังการมองเห็นตั้งแต่เมื่อไร เขามองเห็นเพียงแสงไฟสลัวๆ
ผู้ส่งสารชราหดตัวพึมพำแล้วเดินเข้าไปในหมอก เดินเข้าไปสักพักก็หยุด เหงื่อเริ่มผุดขึ้นที่แผ่นหลังของเขา คอกม้าอยู่ห่างจากที่พักเพียงร้อยก้าว เขาเดินมาหลายพันก้าวแล้วแต่แสงไฟยังอยู่ห่างจากเขาเท่าเดิม
ผีอำงั้นหรือ ผู้ส่งสารชราตัวสั่นและรีบก้าวไปข้างหน้า แต่ไม่สามารถไปถึงฝั่งตรงข้ามได้เลย
……………
ภายในหมอกมีร่างสองร่างในชุดดำปีนกำแพงข้ามมา ดูจากรูปร่างแล้ว เป็นชายหนึ่งหญิงหนึ่ง ฝ่ายหญิงลดเสียงลงและถามว่า
“เจ้าหนู
