ตัวเหม็น เจ้าพูดเองไม่ใช่หรือว่าคนผู้นั้นเข้าใจเคล็ดวิชา เขตผนึกที่เจ้าวางไว้จะไม่ถูกผู้อื่นดูออกหรือ”
ฝ่ายชายตะคอกกลับ “เจ้าประเมินข้าต่ำเกินไปแล้ว!” แล้วอธิบายไปว่า “นางอาจจะพบเขตผนึกนี่ แต่อย่างไรพวกเขาก็เข้ามาแล้วยังจะทำอะไรได้อีกเล่า”
“แล้วเจ้าแน่ใจหรือว่าพวกเราแอบลอบโจมตีเช่นนี้จะสำเร็จ”
“สำเร็จหรือไม่ ไม่ลองก่อนก็ไม่รู้สิ” ฝ่ายชายขี้เกียจพูดไร้สาระเขาใช้วิชาตัวเบากระโดดขึ้นไปอย่างเงียบๆ ภายในห้องหยางชูที่นอนอยู่บนม้านั่งก็ลืมตาขึ้น
ไฟได้ดับลงแล้วมีเพียงโคมไฟที่แขวนอยู่ด้านนอกใต้ชายคาเท่านั้นที่ให้แสงสว่างเข้ามาเล็กน้อย เขาจับด้ามร่มอย่างเงียบๆ กลอนประตูเปิดออกเล็กน้อยแล้วก็มียาเม็ดหนึ่งกลิ้งเข้ามาในห้อง มีควันจางๆ พุ่งออกมาจากเม็ดยาและหลังจากนั้นไม่นานกลิ่นหอมจางๆ ก็อบอวลไปทั่วห้อง
คนที่อยู่ด้านนอกระมัดระวังตัวมากผ่านไปสักพักถึงได้ใช้กริชค่อยๆ เปิดประตู อาศัยแสงสลัวด้านนอกพวกเขาเห็นหญิงสาวนอนอยู่บนเตียง บนพื้นหน้าเตียงมีสาวใช้คนหนึ่งนอนหลับอยู่ ทั้งสองส่งสัญญาณทางสายตาให้กันคนหนึ่งไปที่เตียง คนหนึ่งไปที่พื้น คนที่ไปจัดการกับสาวใช้เมื่อเข้าไปใกล้จู่ๆ ก็รู้สึกว่าการหายใจของอีกฝ่ายหนักไปหน่อยจึงไม่ลังเลที่จะตบลงไปอย่างแรง
การเปลี่ยนแปลงนี้เกิดขึ้นอย่างกะทันหันจนอีกฝ่ายตกใจและพยายามต่อต้านทั้งที่ยังตื่นตระหนกแต่ก็ช้าไปก้าวหนึ่ง
ฝ่ามือนั้นตบเข้ามาอย่างแรง นางยิ้มเยาะถูกพบแล้วอย่า
