ดอยู่นั้นจี้หลิงก็เดินเข้ามา
“น้องหญิง!”
หมิงเวยเงยหน้าขึ้นแล้วยิ้ม “พี่ใหญ่”
จี้หลิงพยักหน้า “ห้องจัดเสร็จแล้วพวกเราเข้าไปกันเถอะ”
“เจ้าค่ะ” สัมภาระของทั้งสองพี่น้องมีไม่มาก พวกเขาพาสาวใช้หนึ่งคนกับเด็กรับใช้แค่หนึ่งนายมาด้วยเท่านั้น ผู้ส่งสารนำทางพวกเขามาที่เรือนหลังและชี้ไปยังห้องที่อยู่ชั้นบน
จี้หลิงพอใจมากนั่นเป็นห้องที่อยู่ด้านในสุดและค่อนข้างสะอาด หมิงเวยกับตัวฝูนั่งลง จากนั้นก็เห็นว่าจี้หลิงอยู่นอกห้องโดยใช้เก้าอี้สองตัวและไม้กระดานมาประกอบเป็นเตียงง่ายๆ
“พี่ใหญ่จะนอนที่นี่งั้นหรือ”
จี้หลิงตอบ “ห้องเต็มหมดแล้วมีพื้นที่ให้นอนได้ก็ไม่เลว อย่างไรก็ตามสถานีส่งสารมีผู้คนมากมายมีพี่คอยเฝ้าอยู่ตรงประตูให้น้องจะได้นอนหลับอย่างสบายใจ”
“….” คำพูดโน้มน้าวติดอยู่ที่ปลายลิ้นของหมิงเวยแล้วนางก็กลืนมันลงคอไป
หากอยากให้จี้หลิงไปนอนที่อื่นต้องมีห้องเหลือให้เขาย้ายออกไป แต่วันนี้ฝนตกหนัก ผู้คนเต็มสถานีส่งสารกว่าจะหาห้องว่างให้นางนั้นก็ยากแล้วยังจะไปหาที่ไหนได้อีกกัน แต่จะให้เขานอนหน้าประตูถ้าหากเกิดอะไรขึ้นมา…
ในตอนนั้นเองอาหว่านก็เดินเข้ามาหา
คนที่นางต้องการพบไม่ใช่หมิงเวย แต่เป็นจี้หลิง “คุณชายจี้ คุณชายของเราบอกว่า ค่ำคืนนี้ฝนตกแรงมากเหมาะแก่การแต่งกวีเหลือเกิน อีกทั้งคุณชายจี้เองก็มีชื่อเสียงในเมืองหลวงจึงอยากเรียนเชิญคุณชายจี้มาร่วมดื่มและแสดงฝีมือได้หรือไม่เจ้าคะ”
จี้หลิงรู้สึกประหลาดใ
