เป็นพิเศษ หยางชูหรี่ตาเล็กน้อย เขาหยุดชะงักจากนั้นก็หันกลับมายิ้มให้ “ท่านจริงจังอะไรขนาดนั้น ข้าแค่ล้อท่านเล่นเอง!”
เขากลับมานั่งบนฟูกอีกครั้ง แสดงท่าทางปฏิบัติต่อนางด้วยความจริงใจ “ในเมื่อท่านมีความจริงใจขนาดนี้ ถ้าอย่างนั้นข้าจะบอกกับท่าน ข้าสาบานต่อหน้าท่านย่า ตราบใดที่ข้ายังใช้แซ่หยาง เรื่องนี้จะไม่มีวันหลุดออกไปแน่นอน”
หมิงเวยเหล่มองเขา “ไม่มีการเจรจางั้นหรือ”
“ไม่มีการเจรจา”
หมิงเวยพยักหน้า “ได้ ข้าไม่บังคับท่าน”
เมื่อเห็นเขาถอนหายใจด้วยความโล่งอกจึงรีบพูดออกไปว่า “แต่ถ้าให้ข้าเดา…”
หยางชูยิ้ม “หากท่านต้องการคาดเดาจริง ไม่ว่าท่านอยากรู้อะไร ไม่มีทางที่จะไม่พูดออกมา”
“สัญญาแล้วนะ”
“คำพูดของสุภาพบุรุษ พูดแล้วไม่กลับคำ”
หมิงเวยไม่สนใจประโยคหลังนางถามกลับไป “ท่านเป็นสุภาพบุรุษงั้นหรือ”
“นี่!”
“ข้าก็ล้อเล่นเหมือนกัน” หมิงเวยยื่นมือมาตบมือกันกับเขา
“พวกเราเป็นพันธมิตรเบื้องต้นกันแล้วใช่หรือไม่”
หยางชูตอบอย่างเกียจคร้านว่า “ยังเร็วเกินไปที่จะพูดเรื่องพันธมิตร แม้ว่าก่อนหน้านี้ข้าจะล้อเล่น แต่ท่านก็ไม่สามารถปฏิเสธได้ว่าท่านไม่แข็งแกร่งพอใช่หรือไม่ ไม่ต้องพูดถึงตัวตนของท่านในตอนนี้ แค่เรื่องเคล็ดวิชาตัวท่านในตอนนี้ก็ไม่สามารถเรียกได้ว่าเป็นเสวียนชื่อมือหนึ่งได้” ร่างกายที่มีพลังน้อยนิดนี้เป็นข้อบกพร่องของนาง
หมิงเวยกลับตอบไปว่า “ข้าขอแก้ไขหน่อย ข้าเป็นปรมาจารย์แห่งชีวิต ไม่ใช่เสวียนช
