ำเสียงสบายๆ “ยุติธรรมมาก” แล้วเขาก็เปลี่ยนใจ “แต่โลกนี้เดิมทีไม่มีความยุติธรรมอยู่แล้ว”
เขายื่นพัดไปเชยใบหน้านางขึ้นสายตาจ้องมองต่ำลงมา
“ข้าคือคุณชายสามแห่งจวนโป๋วหลิงโหว เป็นขุนนางในสำนักหวงเฉิงซือ ท่านย่าของข้าเป็นบุตรสาวที่รักของไท่จู่ ท่านปู่เป็นขุนนางที่ได้สร้างคุณูปการให้แก่อาณาจักร เผยกุ้ยเฟยสนมคนโปรดของฮ่องเต้ปฏิบัติต่อข้าราวกับลูกแท้ๆ ฮ่องเต้เองก็รักและให้ความไว้วางใจ ข้าสามารถเดินทั่วเมืองหลวงได้ แม้พบเจอองค์ชายก็ไม่จำเป็นต้องถอยให้”
“แล้วท่านล่ะกำลังจะกลายเป็นบุตรสาวของนักโทษ นอกจากใบหน้าที่งดงามนี้แล้วอย่างอื่นก็ไม่มีอะไรอีก ท่านคิดว่าข้าควรยุติธรรมกับท่านงั้นหรือ”
หมิงเวยครุ่นคิดสักพักและพยักหน้าเห็นด้วย “ที่พูดมาก็มีเหตุผล”
ไม่รอให้หยางชูโต้กลับนางพูดต่อไปว่า “ในเมื่อข้ามีแค่ใบหน้านี้ที่พอไปวัดไปวาได้ ก็ใช้ให้คุ้มค่าที่สุดไม่ดีกว่าหรือ คุณชายชอบใบหน้านี้ ข้าก็นำมันมาเพิ่มมูลค่าเพื่อซื้อตัวตนของท่าน ท่านคิดว่าอย่างไร”
“….” หยางชูเงยหน้ามองหลังคาเอาพัดเคาะหน้าผากตนเอง
“ข้าพูดออกไปเช่นนั้น ท่านไม่รู้สึกอับอายบ้างเลยหรือ” เขาถามอย่างหมดหวัง
หมิงเวยตอบเสียงเบาทว่านุ่มนวล “ที่คุณชายพูดมาก็ถูก ข้าเป็นคนจริงใจมาก ความมีเกียรติของตนเองที่ไร้ประโยชน์แบบนั้นจะเอามาใช้ทำอะไรได้”
หยางชูโกรธมากจนไม่รู้จะพูดอะไร ที่เขาวางท่าเจ้าอารมณ์ไปแบบนั้น เพื่อสุมไฟให้ลุกขึ้น จากนั้นก็จะจู่โจมไ
