ฮูหยินสามพูดต่อว่า “ตระกูลหมิงกำลังจะตกต่ำ ท่านลุงของลูกคงได้รับข่าวแล้วจะต้องมารับลูกเป็นแน่ แม่รู้ว่าลูกมีความสามารถ แต่เด็กผู้หญิงอยู่คนเดียวคงไม่สะดวก ไปจวนของท่านลุงจะดีกว่า ท่านลุงของลูกเป็นคนตรงไปตรงมา หัวโบราณนิดหน่อย แต่เขาเป็นคนดี ท่านป้าก็เป็นคนดีเช่นกันเพียงแต่เจ้าอารมณ์นิดหน่อย พี่สาวทั้งสองที่เป็นลูกพี่ลูกน้องของลูกออกเรือนไปแล้วคงไม่เกี่ยวข้องอะไรกับลูกอีก พี่ใหญ่ของลูกเป็นคนใจเย็น น่าเชื่อถือ ต่อไปลูกก็นับถือเขาเป็นพี่ชาย เขาจะเป็นคนดูแลลูกเองแล้วยังมีน้องห้า…”
พูดถึงตรงนี้ฮูหยินสามรู้สึกละอายใจเล็กน้อย “ตอนนั้นเสี่ยวชีเกิดมาป่วย แม่กังวลว่าภายภาคหน้าจะไม่มีที่ยึดเหนี่ยวจึงไปขอร้องท่านลุงของลูกให้หมั้นหมายปากเปล่าเอาไว้ การหมั้นหมายนี้หากลูกไม่ต้องการสามารถถอนหมั้นได้ เพียงแค่ด้วยนิสัยของท่านลุงของลูกอาจคุยด้วยยาก…”
หมิงเวยยิ้ม “ท่านแม่วางใจเถอะ ลูกจัดการเรื่องนี้ได้เจ้าค่ะ”
ฮูหยินสามมองนางแล้วพูดด้วยความสงสาร “แม่รู้ว่าลูกมีภูมิหลังที่ไม่ธรรมดา มีเรื่องสำคัญที่ต้องทำ แต่โลกนี้อยู่ยากลูกตัวคนเดียวจะต้องดูแลตัวเองดีๆ” พูดถึงตรงนี้นางหยุดชะงักอยู่นาน จากนั้นถอนหายใจแล้วพูดออกไปว่า
“ลูกไม่เหมือนกับพวกเรา โลกนี้กว้างใหญ่นัก แม่ไม่รู้จะกำชับลูกอย่างไร ได้แค่หวังว่าลูกจะปลอดภัยมีชีวิตที่ราบรื่น”
หมิงเวยน้ำตาคลอ “เจ้าค่ะ คำสั่งสอนของท่านแม่ ลูกจะจำไว้ขึ้นใจ”
ฮูหยินสามยิ้มแ
