ลาดใจ
แต่ในตอนนั้นเขาแค่รู้สึกว่าแม่นางผู้นี้แค่งดงามก็เท่านั้น
แต่ตอนนี้…นางร้องไห้จนจมูกแดง ตาบวมเล็กน้อย ใบหน้ายับยู่ยี่แต่กลับรู้สึกว่านางมีชีวิตชีวามากดูน่ารักเล็กน้อย
เอ๋…เมื่อครู่ศีรษะเขาโดนกระแทกหรือ ทำไมจู่ๆ ถึงได้รู้สึกว่าหญิงสาวผู้นี้น่ารักกัน อย่าล้อเล่นหน่อยเลย นางปากคอเราะรายเช่นนี้ผู้อื่นเอาเปรียบนิดหน่อยก็ไม่ยอม แถมยังชอบพูดให้ผู้อื่นหมดความมั่นใจ น่ารักตรงไหนกัน
“ข้าพูดว่า…” หมิงเวยเหล่มองเขา “เย็นป่านนี้แล้วท่านไม่ยอมกลับไปคิดจะทำอะไรหรือ”
หยางชูตอบ “ดึกดื่นจะรีบกลับไปทำไม มีใครบางคนอยู่เบื้องหลังนายท่านสาม ใครจะรู้ว่าอีกฝ่ายจะมาช่วยเขาหรือไม่อยู่ที่นี่สักคืนจะดีกว่าเพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เกิดความผิดพลาด”
เหตุผลนี้ใช้ได้ดีทีเดียว
นางเพิ่งคิดเสร็จก็ได้ยินเขาพูดว่า “ข้าไม่คิดที่จะทำอะไร ท่านถามเช่นนี้หวังให้ข้าทำอะไรหรือ”
“….” หมิงเวยกระตุกยิ้มมุมปาก นางรู้ว่าคนผู้นี้พูดดีๆ ด้วยเกินสองประโยคไม่ได้จริงๆ
“จริงสิ เมื่อครู่เหมือนข้าจะได้ยินอะไรแปลกๆ” หยางชูมองนางด้วยรอยยิ้ม แต่สายตาราวกับกำลังพินิจพิเคราะห์
“อะไรคือเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของสวรรค์ อะไรคือผู้ที่สมควรตาย เดิมทีข้าคิดว่าท่านเป็นคนมาจากอดีตที่เจออุบัติเหตุไม่คาดคิดเหลือเพียงดวงวิญญาณ แล้วมีโอกาสได้กลับมาเกิดใหม่อีกครั้งเสียอีก”
หมิงเวยชะงัก
ฟังเขาพูดต่อไปว่า “เปลี่ยนชะตากรรมสวรรค์ หากยุคสมัยของท่านเร็วกว่าตอนนี้
