นที่ฮูหยินสามมองคือนางไม่ใช่คุณหนูเจ็ด หมิงเวยอ้าปาก
ฮูหยินสามพูดเสียงเบา “ไม่ได้งั้นหรือ จริงสิ เจ้าเองก็มีมารดาของตัวเองนี่นะ”
“ท่านแม่!” แล้วน้ำตาที่กลั้นมานานก็ไหลออกมา ฮูหยินสามก้าวไปข้างหน้าต้องการที่จะกอดนาง แต่มนุษย์และวิญญาณอยู่ต่างภพกันจึงทำได้เพียงสัมผัสนางเบาๆ
“เด็กดี อย่างที่เจ้าพูด นี่คือชะตากรรมระหว่างพวกเรา แม้ว่าจะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ แต่เราก็ถือว่าเป็นแม่ลูกกันแล้ว แม่ดีใจมากที่ก่อนตายได้มีลูกสาวอีกคน”
หมิงเวยเช็ดน้ำตาแล้วเห็นคุณหนูเจ็ดทำความเคารพต่อหน้านางพร้อมเรียกขานด้วยรอยยิ้ม “ท่านพี่”
นางเองก็ทำความเคารพตอบ ตัวฝูมองแล้วเช็ดน้ำตา
ฮูหยินสามรู้สึกได้ทันทีว่าเวลาเหลือไม่มากแล้วจึงรีบพูดออกไป “เสี่ยวชี แม่กับน้องต้องไปแล้ว จากนี้ไปฝากลูกดูแลแม่นมกับทุกคนด้วย แม่นมอยู่กับแม่มาทั้งชีวิต รักเหมือนมารดาหวังว่าลูกจะช่วยดูแลนางจนถึงบั้นปลายชีวิต ปิงซินกับซู่เจี๋ยเป็นเด็กที่ดี ลูกช่วยดูแลพวกนางหาที่พักพิงให้แก่พวกนางด้วย…”
“ยังมีตัวฝูด้วย” คุณหนูเจ็ดพูด “ข้ารู้ว่าตอนนี้ตัวฝูไม่ใช่คนธรรมดาแล้ว แต่นางเป็นคนเรียบง่าย ไร้เดียงสา ฝากท่านพี่ดูแลนางด้วย”
“คุณหนูเจ้าคะ!” ตัวฝูน้ำตาคลอ
คุณหนูเจ็ดพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ตัวฝู ขอบคุณเจ้ามากที่ดูแลข้ามาตลอดหลายปี หากข้าจากไปแล้วเจ้าต้องใกล้ชิดสนิทสนมกับท่านพี่นะ ข้าจะได้สบายใจ”
“เจ้าค่ะ ตัวฝูจะเชื่อฟัง”
………………………
